20.3.16

όταν με κυριεύει η ζήλια
δεν γνωρίζω τί ακριβώς είναι αυτό που ζηλεύω
Δε ζηλεύω ποτέ πρόσωπα
αν και μπορεί να ζηλέψω με αφορμή κάποιο πρόσωπο
Ζηλέυω πάντοτε κάτι αόριστο και ασαφές
Σαν μια πιθανότητα που ματαιώθηκε
Σαν μια πιθανότητα που ματαιώνω
Ματαιώνω και ματώνω και μετανιώνω
Δεν είναι τυχαία η ομοιότητα.
Ζηλεύω αυτό που δεν άντεξα
που δεν μπόρεσα
που δεν έγινα
που δεν είδα
που δεν άκουσα
που δεν ένιωσα
ένα μεγάλο ΔΕΝ
Εμένα η ζηλια μου λέγεται ΔΕΝ
αυτό που δεν είχα το χρόνο
εκείνο που δεν είχα το θάρρος
αυτό που δεν είχα τον τρόπο
αυτό που δεν είχα το λόγο
την έμπνευση
την αφορμή
τη φαντασία
την ορμή.


Κάθομαι στο βαρύ μου περίβλημα.
Κινούμαι αργά και καταστρώνω σχέδια που μάλλον δεν θα προλάβω να υλοποιήσω.
Με καταδιώκει μια εσωτερική βραδύτητα.
Επεξεργάζομαι τα πάντα τόσο βαθιά
σαν σαλιγκάρι
τι ωραίο το χώμα
το σχήμα του
η γεύση του
το χρώμα του
στο σώμα μου
σωρεύονται πάνω μου χιλιάδες εντυπώσεις και εικόνες
και όλο τρέχω παραμένοντας στην αρχή
μιας αέναης δυνατότητας
μιας ατέρμονης πιθανότητας.

Αυτό ζηλεύω.
Την πραγμάτωση που είναι αντίθετη στην αδράνεια,
την ταχύτητα, την ευελιξία, την ποικιλία.
Και κάνω υπομονή,
με τη φύση μου
αλλά και προσπαθώ να της πηγαίνω κόντρα.
Αγώνας και συμφιλίωση μαζί.
Αποδοχή και εναντίωση μαζί.

Και αν δεν χαϊδέψουμε εμείς τις αντιφάσεις μας,
τότε ποιος;


Δεν υπάρχουν σχόλια: