8.6.15

Ακούω και πάλι Κάραλη...

Σπασμένο καράβι..και διαβάζω κάπου: «Ας είναι σπασμένο καράβι, αλλά μετά από πολλές περιπλανήσεις και περιπέτειες στους ωκεανούς της ζωής...»

Ο πατέρας μου με συνδέει με τη χαρμολύπη, με τη μελαγχολία που υπάρχει εγγενώς στα πράγματα, στην ίδια τη ζωή, στην ψυχή μας...με το βάρος. Πόσο πολύτιμο είναι αυτό;

Ακόμα και η παρατήρησή του που μου έκανε, ότι καμιά φορά φαίνομαι να στερούμαι το απαιτούμενο βάθος, πολύ ανάλαφρη και χαμογελαστή, με βοήθησε τόσο....μια μάσκα είναι κι αυτό...μια μάσκα.

Φέρτε μου χαρά
απέραντη τόσο να κρύβει

τη θλίψη

που πάει να ξεμυτίσει.

Γιατί το ψέμα, μπορεί να λέγεται και ανάποδα.

Όλα έτοιμα για αύριο...άλλη μια δικάσιμος στην Καλαμάτα. Τα έχω όλα έτοιμα, να είμαι στην εντέλεια, το απολαμβάνω τόσο πολύ κι αυτό, ένα μικρό τελετουργικό, μια ωραία ρουτίνα, ένα ξέσκασμα, μια εκδρομή...μαγιώ αν είχα χρόνο θα έπαιρνα...να πάρω;

Κι εγώ να αδημονώ για τον γλυκό Βορρά μου.

Το Τριαντάφυλλό μου, την ταυτότητα, το σπίτι, τους φίλους μου, την αδερφή μου, τη θεία και τον θείο, την Τασούλα και φυσικά, πρωτίστως, τον πατέρα μου.


Πόσο απόντα και μακριά είναι όλα αυτά εδώ, στην καρδιά των Εξαρχείων....

Ασφάλεια και πάγωμα...(;)

υγ. ήρθαν στο σπίτι τα κορίτσια, η Χριστίνα και η Καίτη, τα παιδιά ξετρελάθηκαν με το κίτρινο χαλί το ένιωσαν σαν σπίτι τους....άρχισα να ασχολούμαι με το μπαλκόνι.

Ο από κάτω χτυπάει ακόμα κάποιες φορές δυνατά την πόρτα και με στεναχωρεί...μα όταν συναντιόμαστε τυχαία και βλέπω το πρόσωπό του....νιώθω τέτοια τρυφερότητα για την ψυχή του. Φοβερό δεν είναι; Κάτι μου βγάζει αυτός ο άνθρωπος, κάτι παράξενο...

υγ. Νομίζω ότι αυτός που μας κάνει σεμινάριο ψυχολογίας στις εκδόσεις ΣΙΔΕΡΗ χρειάζεται βοήθεια... είναι σαν να πνίγεται, ή καλύτερα, σαν να βουλιάζει σε έναν κυνισμό εγκεφαλικής ατέρμονης γνώσης. Σαν να του έχει αποκαλυφθεί η αλήθεια ένα πράγμα, η άχαρη κι εκείνος θέλει να αφεθεί ήσυχος να βουλιάξει στις ψευδαισθήσεις του...



Δεν υπάρχουν σχόλια: