Νοσταλγώ...νοσταλγώ μια εποχή που ποτέ δεν την έζησα, αλλά που υπήρξε όλη η ζωή μου. Λέει ο αγαπημένος Λειβαδίτης και πιστεύω ότι με κατατρέχει η ίδια ασθένεια...
Νοσταλγώ κι εγώ ασταμάτητα, λαχταρώ εκείνα, τα μακρινά από εμένα, όσα συντελέστηκαν και δεν τα πρόφτασα, εκείνα πριν τη γέννα μου, την ύπαρξή μου στον κόσμο αυτόν.
Ο πατέρας μου για μένα είναι μια εποχή ολόκληρη. Είναι το άρωμα, είναι η ανάσα μιας ολόκληρης εποχής. Είναι τα ανεβάσματα στον Όλυμπο με τους άλλους ορειβάτες. Να τος, μου χαμογελά από την κορφή.. Είναι η δεκαετία του '60, beatles, lolepap, καμπάνες παντελόνια. Με φωνή και μάτια ολοζώντανα. Είναι το Τόττης, είναι το ΝΤΟΡΕ, νεαροί να περπατάνε στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης, είναι ο χρόνος πριν ακουμπήσω το χρόνο.
Και η μητέρα μου το ίδιο συμβολίζει, μια ολόκληρη εποχή. Να την που καπνίζει μέσα στο παλιό κατσαριδάκι της. Και φτιάχνει τα μαλλιά κοτσίδα και τραγουδά "Σε μιαν ώρα θα χουν όλα τελειώσει" ή "Ξέχνα ρε Μπίλυ τη Φανή".
Ακούω τις ανέμελες φωνές τους. Να και η γιαγιά μου ξαφνικά, η μητέρα της, έζησε την κατοχή, μέσα σε πόση φτώχεια μεγάλωσε... Ο πατέρας της με κοιτά από την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία που έχει καλά φυλαγμένη, και εκείνη κουβαλά στο βαθύ της βλέμμα όλη την πίκρα, τη σκοτεινιά, και την αιματοβαμμένη ελπίδα της εποχής της. Μου μιλά με πόνο για τον αδερφό της Αλέξανδρο. Η γιαγιά μου έχασε τη μητέρα της. Σαν εμένα...μοίρα ανελέητη; Όχι τόσο. εκείνη τη μεγάλωσε μητριά με τρόπο σκληρό και άδικο. Μια όμορφη γυναίκα που τρέλανε, μου έλεγε, τα μυαλά του πατέρα της. Και το όνειρό της. Που το είδε ταυτόχρονα και η άλλη της αδερφή και ξύπνησαν, τηλεφώνησαν η μια στην άλλη και τα βρήκανε μετά από χρόνια που είχαν να μιλήσουν. Έσπειρε καλά τη διχόνοια η μητριά ανάμεσα στο δικό της παιδί και το ξένο. Όμως και τα δύο είδανε στο όνειρο τον πατέρα τους. Ναι, την ίδια ακριβώς στιγμή, το ίδιο ακριβώς δευτερόλεπτο.
Κεντήματα, σχέδια, καρεδάκια, χοιρινό με δαμάσκηνα, αυτά μυρίζει η γιαγιά.
Να και η Νομική το ' 65. Πάρτυ σε σπίτια και χίπικα πικ - νικ. Ορίστε, ξεπηδάει από μέσα από μια παλιά φωτογραφία η μητέρα μου.
Πιο πίσω ακόμα, μικρασιατική καταστροφή, Σμύρνη, η αιώνια εικόνα της γιαγιάς μου. Επιβλητική, Σμυρνιά. Τουρκία, ένα άρωμα από εκεί.
Μετά είναι και ο Πεντάλοφος. Η άλλη μου η γιαγιά. Ο μπαμπάς μικρός που διαβάζει τα βράδια με τη γκαζόλαμπα. Ακούει στο ραδιόφωνο ιταλικά και τα μαθαίνει. Πηγαίνει στο γυμνάσιο εσώκλειστος στο οικοτροφείο Τσοτυλίου.
Και η γιαγιά, κουβαλάει στάρι σαν το ζώο, φορτωμένη. Τα χέρια της τσιμπάνε τα αγκάθια από τις καστανιές. Κοζάνη και στη μέση του δρόμου το "γραγρού". Μα τί νόστιμο ρυζόγαλο.
Ο παππούς μου μυρίζει ξύλο και έχει βλέμμα καθαρό και περήφανο.
Ο άλλος ο παππούς κατεργάρης και πονηρός. Μυρωδιά από ρετσίνα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι αν και στα τελευταία της η μάνα μου τραγουδούσε. Με τέτοια λαχτάρα στην ψυχή. Άκουγε ένα - νομίζω λαϊκό- και ψέλιζε....τα τραγούδια τους, της εποχής τους...
Πόσα σημαντικά και πολύτιμα είναι όσα μας δένουν με τα παρελθόντα. Είναι ο μίτος μας στον λαβύρινθο που χτίζει η ζωή.
Τί είναι οι εποχές...
Είναι οι χειμερινοί κολυμβητές και η Πλαζ της Αρετσούς. Τρέξιμο, προπόνηση, και κόψιμο της πίτας του Αη-γιαννιού. Το καταφύγιο του μπαμπά μου στον κόσμο... Είναι το παλιό κτίριο της Πολεοδομικής υπηρεσίας που δούλευε η μαμά. Γκρίζο και άχαρο γραφείο. Σαν φυλακισμένο πουλί ένιωθε. Θυμάμαι να λέω στα γραφεία τα κάλαντα και να μαζεύω χαρτζιλίκι.
Είναι μακριές φούστες με πιέτες και φουντωτό χτένισμα δεκαετίας του '90. Είναι το παλιό ξεχασμένο μας αμαξάκι που το πουλήσαμε για να πάρουμε άλλο. Είναι η αίσθηση στην άμμο την καυτή του καλοκαιριού. Και ψάρι στη Μαρίδα. Και εκδρομή στο Βόλο και διακοπές Μυτιλήνη - τότε ήμουν τόσο μικρή. Είναι το σεντόνι που στρώναμε κάτω από τα πεύκα στην καλοκαιρινή Χαλκιδική - στα σκιουράκια- και μας έλεγε η μαμά παραμύθια. Είναι τα παραμύθια της γιαγιάς που τα έβγαζε από το μυαλό της και στο τέλος πάντα ο καλός νικούσε.
Είναι η φακή της χωριάτισσας Φώνενας, η πίτα που έφτιαχνε με τα χεράκια της, η μυρωδιά από Ανάσταση στο χωριό, είναι οι βάτες στους ώμους της μαμάς. Άλλες απαιτήσεις η μόδα τότε. Πόσο μεγάλοι και αφύσικοι έμοιαζαν.
Είναι η παιδική μου στολή, βασίλισσα της νύχτας, με το φόρεμα να έχει μεταλλικά σύρματα από μέσα και να φουσκώνει όμορφα. Ακόμα θυμάμαι την αίσθηση από εκείνο το παιδικό πάρτυ που χορεύαμε ασταμάτητα. Είναι τα νήπια και όσα εκεί χρώματα ανταλλάζαμε. Οι πρώτες της ζωής εντυπώσεις. Ιερές.
Είναι εποχή ο κάθε άνθρωπος.
Συναντάει το χρόνο
τρυπά το ύφασμά του
χαρτογραφεί την ύπαρξή του.
Νοσταλγώ κι εγώ ασταμάτητα, λαχταρώ εκείνα, τα μακρινά από εμένα, όσα συντελέστηκαν και δεν τα πρόφτασα, εκείνα πριν τη γέννα μου, την ύπαρξή μου στον κόσμο αυτόν.
Ο πατέρας μου για μένα είναι μια εποχή ολόκληρη. Είναι το άρωμα, είναι η ανάσα μιας ολόκληρης εποχής. Είναι τα ανεβάσματα στον Όλυμπο με τους άλλους ορειβάτες. Να τος, μου χαμογελά από την κορφή.. Είναι η δεκαετία του '60, beatles, lolepap, καμπάνες παντελόνια. Με φωνή και μάτια ολοζώντανα. Είναι το Τόττης, είναι το ΝΤΟΡΕ, νεαροί να περπατάνε στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης, είναι ο χρόνος πριν ακουμπήσω το χρόνο.
Και η μητέρα μου το ίδιο συμβολίζει, μια ολόκληρη εποχή. Να την που καπνίζει μέσα στο παλιό κατσαριδάκι της. Και φτιάχνει τα μαλλιά κοτσίδα και τραγουδά "Σε μιαν ώρα θα χουν όλα τελειώσει" ή "Ξέχνα ρε Μπίλυ τη Φανή".
Ακούω τις ανέμελες φωνές τους. Να και η γιαγιά μου ξαφνικά, η μητέρα της, έζησε την κατοχή, μέσα σε πόση φτώχεια μεγάλωσε... Ο πατέρας της με κοιτά από την παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία που έχει καλά φυλαγμένη, και εκείνη κουβαλά στο βαθύ της βλέμμα όλη την πίκρα, τη σκοτεινιά, και την αιματοβαμμένη ελπίδα της εποχής της. Μου μιλά με πόνο για τον αδερφό της Αλέξανδρο. Η γιαγιά μου έχασε τη μητέρα της. Σαν εμένα...μοίρα ανελέητη; Όχι τόσο. εκείνη τη μεγάλωσε μητριά με τρόπο σκληρό και άδικο. Μια όμορφη γυναίκα που τρέλανε, μου έλεγε, τα μυαλά του πατέρα της. Και το όνειρό της. Που το είδε ταυτόχρονα και η άλλη της αδερφή και ξύπνησαν, τηλεφώνησαν η μια στην άλλη και τα βρήκανε μετά από χρόνια που είχαν να μιλήσουν. Έσπειρε καλά τη διχόνοια η μητριά ανάμεσα στο δικό της παιδί και το ξένο. Όμως και τα δύο είδανε στο όνειρο τον πατέρα τους. Ναι, την ίδια ακριβώς στιγμή, το ίδιο ακριβώς δευτερόλεπτο.
Κεντήματα, σχέδια, καρεδάκια, χοιρινό με δαμάσκηνα, αυτά μυρίζει η γιαγιά.
Να και η Νομική το ' 65. Πάρτυ σε σπίτια και χίπικα πικ - νικ. Ορίστε, ξεπηδάει από μέσα από μια παλιά φωτογραφία η μητέρα μου.
Πιο πίσω ακόμα, μικρασιατική καταστροφή, Σμύρνη, η αιώνια εικόνα της γιαγιάς μου. Επιβλητική, Σμυρνιά. Τουρκία, ένα άρωμα από εκεί.
Μετά είναι και ο Πεντάλοφος. Η άλλη μου η γιαγιά. Ο μπαμπάς μικρός που διαβάζει τα βράδια με τη γκαζόλαμπα. Ακούει στο ραδιόφωνο ιταλικά και τα μαθαίνει. Πηγαίνει στο γυμνάσιο εσώκλειστος στο οικοτροφείο Τσοτυλίου.
Και η γιαγιά, κουβαλάει στάρι σαν το ζώο, φορτωμένη. Τα χέρια της τσιμπάνε τα αγκάθια από τις καστανιές. Κοζάνη και στη μέση του δρόμου το "γραγρού". Μα τί νόστιμο ρυζόγαλο.
Ο παππούς μου μυρίζει ξύλο και έχει βλέμμα καθαρό και περήφανο.
Ο άλλος ο παππούς κατεργάρης και πονηρός. Μυρωδιά από ρετσίνα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι αν και στα τελευταία της η μάνα μου τραγουδούσε. Με τέτοια λαχτάρα στην ψυχή. Άκουγε ένα - νομίζω λαϊκό- και ψέλιζε....τα τραγούδια τους, της εποχής τους...
Πόσα σημαντικά και πολύτιμα είναι όσα μας δένουν με τα παρελθόντα. Είναι ο μίτος μας στον λαβύρινθο που χτίζει η ζωή.
Τί είναι οι εποχές...
Είναι οι χειμερινοί κολυμβητές και η Πλαζ της Αρετσούς. Τρέξιμο, προπόνηση, και κόψιμο της πίτας του Αη-γιαννιού. Το καταφύγιο του μπαμπά μου στον κόσμο... Είναι το παλιό κτίριο της Πολεοδομικής υπηρεσίας που δούλευε η μαμά. Γκρίζο και άχαρο γραφείο. Σαν φυλακισμένο πουλί ένιωθε. Θυμάμαι να λέω στα γραφεία τα κάλαντα και να μαζεύω χαρτζιλίκι.
Είναι μακριές φούστες με πιέτες και φουντωτό χτένισμα δεκαετίας του '90. Είναι το παλιό ξεχασμένο μας αμαξάκι που το πουλήσαμε για να πάρουμε άλλο. Είναι η αίσθηση στην άμμο την καυτή του καλοκαιριού. Και ψάρι στη Μαρίδα. Και εκδρομή στο Βόλο και διακοπές Μυτιλήνη - τότε ήμουν τόσο μικρή. Είναι το σεντόνι που στρώναμε κάτω από τα πεύκα στην καλοκαιρινή Χαλκιδική - στα σκιουράκια- και μας έλεγε η μαμά παραμύθια. Είναι τα παραμύθια της γιαγιάς που τα έβγαζε από το μυαλό της και στο τέλος πάντα ο καλός νικούσε.
Είναι η φακή της χωριάτισσας Φώνενας, η πίτα που έφτιαχνε με τα χεράκια της, η μυρωδιά από Ανάσταση στο χωριό, είναι οι βάτες στους ώμους της μαμάς. Άλλες απαιτήσεις η μόδα τότε. Πόσο μεγάλοι και αφύσικοι έμοιαζαν.
Είναι η παιδική μου στολή, βασίλισσα της νύχτας, με το φόρεμα να έχει μεταλλικά σύρματα από μέσα και να φουσκώνει όμορφα. Ακόμα θυμάμαι την αίσθηση από εκείνο το παιδικό πάρτυ που χορεύαμε ασταμάτητα. Είναι τα νήπια και όσα εκεί χρώματα ανταλλάζαμε. Οι πρώτες της ζωής εντυπώσεις. Ιερές.
Είναι εποχή ο κάθε άνθρωπος.
Συναντάει το χρόνο
τρυπά το ύφασμά του
χαρτογραφεί την ύπαρξή του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου