18.4.15

Το να αγαπάς
είναι επικίνδυνο.
Το να μην αγαπάς,
εξίσου.

γλυκό τραγούδι εσύ της νιότης

Κίτρινα άνθη
σαν παραμύθι















μέσα στους βράχους 
μιας στιγμής


κόκκινο ύστερα
σαν παπαρούνα  




στο πρωινό ξύπνημα   μιας ευχής



όλα τα χρώματα
όλα τα πάθη



ευχές και κρίματα
δικά μας λάθη
όλα ανασταίνονται
κι όλα πεθαίνουν
















αργά αφήνονται
καθώς πηγαίνουν

15.3.15

Ο κόσμος γερνάει
και χάνει κάθε αθωότητα.


26.2.15

Το Πάθος

«ΤΙ ΔΙΨΑΜΕ; ΔΙΨΑΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΔΙΑΡΚΕΙΑ, ΠΟΙΚΙΛΙΑ. 

Διψάμε το αδιάκοπα καινούργιο. 

Λαχταράμε τον ίλιγγο της πτώσης, της απροσμέτρητης πτώσης, αλλά και το φτερούγισμα της ανόδου. 

Κάθε τι ακραίο μας ηλεκτρίζει.


 Η γη είναι στενή, η ζωή φθαρμένη μέσα στα σχήματα. 


Ασφυκτιούμε μέσα στα δεσμά του τόπου, του χρόνου και των αισθήσεων.


 ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΚΤΑΣΗ, η ανάγκη για μια απόλυτη διάρκεια κι η λαχτάρα για μια χωρίς όρια απόλαυση.


 Τα θέλουμε όλα, κι αυτό είναι το πιο βασανιστικό πάθος μεσ’ στη ζωή»

23.1.15

Ἡράκλειτος Τὸ Γίγνεσθαι

39. (49a).



ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμβαίνομέν τε καὶ οὐκ ἐμβαίνομεν, εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν.





Στα ίδια ποτάμια και μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε, και είμαστε και δεν είμαστε. [20]






Σημειώσεις

20. Αυτό το θέμα του ποταμού που κυλά, θέμα που φαίνεται τόσο απλό υπήρξε εν τούτοις αντικείμενο αρκετά παράξενων ερμηνειών. Για τους λουόμενους ο ποταμός είναι πάντοτε ο ίδιος και, όμως, επίσης πάντοτε διαφορετικός. Είναι πάντοτε ο ίδιος, μπορεί να υποστηρίξει κανείς, γιατί η ροή του είναι σταθερή — κατά τον Αριστοτέλη είναι πάντοτε ο ίδιος γιατί η κοίτη του δεν αλλάζει, — κατά τον Σενέκα είναι πάντοτε ο ίδιος γιατί διατηρεί το ίδιο όνομα, — τέλος, δεν είναι ο ίδιος γιατί ό,τι βρίσκεται γύρω του δεν αλλάζει; — Ξέρουμε πως ο Κρατύλος μεμφόταν τον Ηράκλειτο για το ότι είχε πει πως δεν μπορούμε να μπούμε ποτέ δυο φορές μέσα στον ίδιο ποταμό γιατί, κατ' εκείνον, δεν μπορούμε να μπούμε σ' αυτόν ούτε καν μια μόνη φορά. Ο Αριστοτέλης, που μας δίνει αυτή τη διευκρίνηση (Μετά τα Φυσικά, Γ5 1010 α 10), προσθέτει ότι ο Κρατύλος έφτασε μέχρι το να σκεφτεί πως δεν έπρεπε να πει τίποτα και ότι του ήταν αρκετό να κουνήσει το δάχτυλο.
Η ποίηση είναι μια 
κατάσταση
συναισθηματικής μέθεξης
στο γίγνεσθαι της Ύπαρξης,
της οποίας ο ποιητής
αποτυπώνει τα ίχνη 
πάνω στη γραφή. 

20.12.14

15.12.14

λαχτάρα ασίγαστη
μέσα στη νύχτα


ποια χρώματα ανοίγουν 
τις κλειδαριές;




παρανάλωμα ελπίδας
η κρυφή νοσταλγία




όνειρα που γλείφουν τις
ρωγμές



Έσκαψα
όλης της γης
το πρόσωπο
ψάχνοντας
για ίχνη και ρυτίδες χρόνου

από μακριά

βρήκα απέραντο γαλάζιο

από κοντά

φύλλα
καταπράσινα
και μαργαρίτες.








Τα χνώτα μας

μορφές που
αγγίζουν το τοπίο
χαρίζοντάς του
στιγμιαία
μεταμόρφωση



Ταπεινέ μου
ιππότη
έλα να τρυπήσουμε
την άκρη της
ώρας μέχρι να στάξει φωτιά
έτσι
τα χρόνια μας θα είναι
εκτυφλωτικά
σαν
φωτισμένα ανάκτορα



Σου είπα είμαι πρωτίστως ζήτημα φωτός

που σκύβει πάνω απ' τις πληγές,
που φιλά απαλά τα χείλη του γαλαξία,
που διαπερνάει τις σχισμές,
και κάνει έρωτα στις θάλασσες.




21.11.14

Ποτέ μου δεν κατάλαβα
γιατί φερθήκαμε
γιατί φερόμαστε
τόσο άσχημα ο ένας στον άλλο. 




Θέλω να αφαιρέσω τα πάντα.
Έτσι
για να μου μείνει
στο χέρι
ολόγυμνη
η ουσία του παντός.

15.10.14

Δε μένει πια 
μέσα μου κραυγή
να φωνάξω την αδυναμία μου.
Δεν βρίσκω πια 
κανέναν
δυνατό τόσο
για να την αντέξει. 

Η πτώση


Πέφτω με φόρα και μάτια κλειστά
πάνω σου
βλέπεις,
ακόμα παίζω εκείνο το παιχνίδι
μα δεν έχεις καταλάβει
για εσένα ο χρόνος πέρασε
για μένα μένει ο ίδιος
μυρίζει γνώριμα
ακούγεται οικεία
πέφτω με φόρα
όλο πέφτω
και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου
μετεωρίζομαι
ελπίζω το χέρι σου να με πιάσει
είμαι σχεδόν βέβαιη σε κάθε προσπάθεια
ναι, είμαι αυτή
που πάντα θα ψάχνει
το χέρι που θα την πιάσει
μέσα σε εκείνη την καλοκαιρινή
παγωμένη πια νύχτα
των παιδικών μου χρόνων
και δύσκολα κανείς καταλαβαίνει
την κραυγή του πόνου
όταν πέφτω στο πάτωμα
και χτυπάω το στόμα και τα μούτρα μου
επειδή το χέρι έλειπε
όλοι κοιτούσαν το ρολόι πάνω του
εγώ κοιτούσα το χρόνο που
δεν πέρναγε
κι έτσι χαθήκαμε
για πάντα. 

14.9.14

Πόσο μου λείπεις εαυτέ μου....και πώς μπλέχτηκα εδώ με τα γήινα...σε έχασα
σε έχασα! Με ακούς?
Σήμερα ξύπνησα με κείνη την υπέροχη αίσθηση...
το δωμάτιο μεγάλωσε, όλα μεγάλωσαν
και ο χρόνος έγινε μια στιγμή
αιωνιότητας, δηλαδή μια άχρονη στιγμή
εκείνη η θέρμη, εκείνη η αφοβία με κατάκλυσε
και γίναν όλα πάλι αληθινά,
έγινα εγώ η ίδια αληθινή,
το παιδί και ο ενήλικος
μέσα μου έγιναν ένα.
Μαστούρωσα.
Μαστούρωσα με τη δουλειά,
με τη λογική ροή της καθημερινότητας
το γουργουρητό που βγάζει
το στομάχι
το χτύπο του ρολογιού
με τη γραμμικότητα που επιβάλλει
να συντηρηθώ
μέσα στον κόσμο που βρίσκομαι.
Μαστούρωσα με τις υποχρεώσεις
μα και με τα δικαιώματα ακόμα
με τις πολιτικές
τους πολιτικούς
μαστούρωσα με το σπίτι που
πρέπει να μείνω
να το διακοσμήσω
μαστούρωσα με έγνοιες
και με μικρές ανούσιες χαρές.
Μα όλη η μαστούρα έφυγε
μπροστά στο σημερινό
λαμπρό μου αίσθημα
που  ίπτατο θριαμβευτικά
πάνω από το κρεβάτι μου
μέσα στην ψυχή μου
αγκάλιαζε τον απέναντι τοίχο
κι έκανε τα κουτιά και την τσάντα
να δείχνουν εκεί στιβαγμένα
αιώνες τώρα.
Αχ αυτή η αίσθηση
με την οποία πρέπει κανείς
άπαξ και τη συναντήσει
να γεμίζει με αυτήν όλη τη ζωή του
πόσο φευγαλέα μοιάζει
μπροστά σε όλες τις μαστούρες του κόσμου
και πόσο σπάνια πια αναβαπτιζόμαστε
στην κολυμβήθρα της
αιθέριας ψυχής.  

8.9.14

Τα Εξάρχεια//

Στα Εξάρχεια 
οι άνθρωποι χορεύουνε 
στους τοίχους
ανέμελες πορτοκαλί φιγούρες
που χάνονται στο βαθύ γαλάζιο
της νύχτας
της νύχτας
των σκυλιών και των ανθρώπων
-όλα φωλιάζουν μεταξύ τους-
και των μαγαζιών
που ανασαίνουν όνειρα
κι εκπνέουν μουσικές
τρεμοπαίζοντας ζωή
στα στενά δρομάκια
-χαμηλά φωτισμένα

εκεί όπου πάντα βρίσκεις
ξεπεσμένο
ένα
πίνακα,
κάποιες καρέκλες
το καφέ φθαρμένο κομοδίνο
ένα άγαλμα χωρίς κεφάλι
και όλα δεν έχουν σταματημό
και αν και ενίοτε παράταιρα
αρμονικά συνέχονται
σε μια ρέουσα
ευωχία.

Στα Εξάρχεια η πόλη ζει,
οι νύχτες αναπνέουν
οι μέρες δημιουργούν πυρετωδώς
και η νιότη ανθίζει αδιάκοπα
πλέκει στεφάνια και τραγουδάει
τους Μάηδες
και ότι προηγείται κι
ότι έρχεται.








5.9.14

Περισσότερα από τα μισά προβλήματά μας δημιουργούνται από το ότι δεν εκφράζουμε σωστά τις ανάγκες μας και δεν θέτουμε όρια που μας προστατεύουν από τις ανάγκες των άλλων.


Έτσι.
Προκειμένου να είμαστε υγιείς. 
Είναι άνθρωποι που τα δικά τους βάθη ξυπνάνε τα δικά μου. 

2.9.14

Αν στραγγίξεις
γερά τις κουρτίνες
που κρέμονται στο δωμάτιο
θα έχεις βρει επιτέλους
που έκρυβα όλα μου
τα δάρκυα
Αργά τα βράδια
ακούω τη σκιά μου
να παλεύει να κόψει τα σχοινιά
να κολυμπήσει άφοβα
σε ένα πέλαγο πιθανοτήτων
σαν σε άγρια άβυσσο.
Κάθε πρωί το δωμάτιο
πριν εγώ ξυπνήσω
βάφεται
κόκκινο
σαν αίμα ελευθερίας. 
Είναι που όταν σε βλέπω
ή σε ακούω
ή σου μιλώ
στάζει από μέσα μου
όλη η ποίηση
όλη η Αλήθεια

25.8.14

Χθες ειδα στο λεωφορείο
μια γιαγιά
ήτανε τόσο νέα
πιο νέα κι από εμένα νομίζω
κρατούσε τσίπουρο
και σταφύλια πράσινα 
ζουμερά
ερχόταν απο μια κηδεία
-γελούσε
και γέμισε το λεωφορείο 
με γέλια γάργαρα
και μια ωραία μέθη.

2.8.14

Κάθε απόρριψη, μας θυμίζει μια άλλη απόρριψη, μεγαλύτερη και οδυνηρή τόσο, που να επιμένουμε να τη λησμονούμε. 
ακόμα ακούω τη φωνή σου...
Η φωνή σου μεταδίδει ηλεκτρικά κύματα
Η φωνή σου μου μεταγγίζει το φορτίο σου
Η φωνή σου αποκαλύπτει μιαν επίγνωση
του χώρου και του χρόνου που γευτήκαμε
Μαρτυρά, μαρτυρώ, μαρτυρεί
ό,τι εκεί υπήρξε
Η φωνή σου σπάνια πυξίδα
ενός κόσμου που ανάσανε
-κι εγώ μαζί του
Μου λέει σε αγαπώ
με αναγνωρίζει
Με ξέρει
Με αγγίζει
Με βαπτίζει
αυτό που ήμουν, είμαι και θα γίνω.
Η φωνή σου
κάστρο ολόκληρο.
Ήταν απόψε
ένα τραπέζι
μετέωρο
κάτω από άστρα
νεφελώματα και αστερισμούς
των πιο νυχτερινών μας σκέψεων
του πιο νυχτερινού καλοκαιριού μας
τεράστιο
μέσα στον κήπο
της πιο φευγαλέας μας συνάντησης
στην άκρη της πλαγιάς
πανύψηλο
άντεχε
εμάς
τα ποτά
και
τα γέλια μας
τα ψίχουλα που αφήναμε στην άκρη
και την ακίνητα όμορφη γωνιά δίπλα στο τζάκι
με έμβλημα την τριπλή εγκυκλοπαίδεια
πάπυρος
larousse
britannica

όλα τα άντεχε,
τη ζωή και
το θάνατο.
Σε πείσμα όλων
ζωή 
εσύ
συνεχίζεις να
ανθίζεις
διαπερνώντας 
την υφή
της ασφάλτου
ανέρχεσαι 
πανηγυρικά
σαν χορταράκι που επιμένει
να ξεμυτίζει κάθε άνοιξη
ή σαν κλάμα μωρών
νεογέννητων
που 
αγνοούν
την εμπόλεμη ζώνη.

29.7.14

Σε πείσμα όλων
ανθίζεις

Γέμισα τη ζωή μου
αποχωρισμούς
άλλους λιγότερο
άλλους περισσότερο
δυνατούς
μικρά τσιμπήματα
στην άκρη της γλώσσας
έτσι ώστε να μην με πονέσει
το μεγάλο.


Γράφουμε
γράφουμε
νέες σελίδες
μα πρέπει να είναι κι οι παλιές
κάπου εκεί γύρω
να κρατηθούμε
αλλιώς η φλόγα σβήνει
δεν είναι μόνο οι αρχές
που τη θρέφουν
είναι και οι συνέχειες..

6.7.14

Όποιος το λύκο γυρεύει
μετά μην απορεί με τα
αίματα.