18.4.15
17.4.15
15.3.15
26.2.15
Το Πάθος
«ΤΙ ΔΙΨΑΜΕ; ΔΙΨΑΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΔΙΑΡΚΕΙΑ, ΠΟΙΚΙΛΙΑ.
Διψάμε το αδιάκοπα καινούργιο.
Λαχταράμε τον ίλιγγο της πτώσης, της απροσμέτρητης πτώσης, αλλά και το φτερούγισμα της ανόδου.
Κάθε τι ακραίο μας ηλεκτρίζει.
Η γη είναι στενή, η ζωή φθαρμένη μέσα στα σχήματα.
Ασφυκτιούμε μέσα στα δεσμά του τόπου, του χρόνου και των αισθήσεων.
ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΚΤΑΣΗ, η ανάγκη για μια απόλυτη διάρκεια κι η λαχτάρα για μια χωρίς όρια απόλαυση.
Τα θέλουμε όλα, κι αυτό είναι το πιο βασανιστικό πάθος μεσ’ στη ζωή»
Διψάμε το αδιάκοπα καινούργιο.
Λαχταράμε τον ίλιγγο της πτώσης, της απροσμέτρητης πτώσης, αλλά και το φτερούγισμα της ανόδου.
Κάθε τι ακραίο μας ηλεκτρίζει.
Η γη είναι στενή, η ζωή φθαρμένη μέσα στα σχήματα.
Ασφυκτιούμε μέσα στα δεσμά του τόπου, του χρόνου και των αισθήσεων.
ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΕΚΤΑΣΗ, η ανάγκη για μια απόλυτη διάρκεια κι η λαχτάρα για μια χωρίς όρια απόλαυση.
Τα θέλουμε όλα, κι αυτό είναι το πιο βασανιστικό πάθος μεσ’ στη ζωή»
23.1.15
Ἡράκλειτος Τὸ Γίγνεσθαι
| 39. (49a). | |
ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμβαίνομέν τε καὶ οὐκ ἐμβαίνομεν, εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν. |
Σημειώσεις
20. Αυτό το θέμα του ποταμού που κυλά, θέμα που φαίνεται τόσο απλό υπήρξε εν τούτοις αντικείμενο αρκετά παράξενων ερμηνειών. Για τους λουόμενους ο ποταμός είναι πάντοτε ο ίδιος και, όμως, επίσης πάντοτε διαφορετικός. Είναι πάντοτε ο ίδιος, μπορεί να υποστηρίξει κανείς, γιατί η ροή του είναι σταθερή — κατά τον Αριστοτέλη είναι πάντοτε ο ίδιος γιατί η κοίτη του δεν αλλάζει, — κατά τον Σενέκα είναι πάντοτε ο ίδιος γιατί διατηρεί το ίδιο όνομα, — τέλος, δεν είναι ο ίδιος γιατί ό,τι βρίσκεται γύρω του δεν αλλάζει; — Ξέρουμε πως ο Κρατύλος μεμφόταν τον Ηράκλειτο για το ότι είχε πει πως δεν μπορούμε να μπούμε ποτέ δυο φορές μέσα στον ίδιο ποταμό γιατί, κατ' εκείνον, δεν μπορούμε να μπούμε σ' αυτόν ούτε καν μια μόνη φορά. Ο Αριστοτέλης, που μας δίνει αυτή τη διευκρίνηση (Μετά τα Φυσικά, Γ5 1010 α 10), προσθέτει ότι ο Κρατύλος έφτασε μέχρι το να σκεφτεί πως δεν έπρεπε να πει τίποτα και ότι του ήταν αρκετό να κουνήσει το δάχτυλο.
|
18.1.15
20.12.14
21.11.14
15.10.14
Η πτώση
Πέφτω με φόρα και μάτια κλειστά
πάνω σου
βλέπεις,
ακόμα παίζω εκείνο το παιχνίδι
μα δεν έχεις καταλάβει
για εσένα ο χρόνος πέρασε
για μένα μένει ο ίδιος
μυρίζει γνώριμα
ακούγεται οικεία
πέφτω με φόρα
όλο πέφτω
και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου
μετεωρίζομαι
ελπίζω το χέρι σου να με πιάσει
είμαι σχεδόν βέβαιη σε κάθε προσπάθεια
ναι, είμαι αυτή
που πάντα θα ψάχνει
το χέρι που θα την πιάσει
μέσα σε εκείνη την καλοκαιρινή
παγωμένη πια νύχτα
των παιδικών μου χρόνων
και δύσκολα κανείς καταλαβαίνει
την κραυγή του πόνου
όταν πέφτω στο πάτωμα
και χτυπάω το στόμα και τα μούτρα μου
επειδή το χέρι έλειπε
όλοι κοιτούσαν το ρολόι πάνω του
εγώ κοιτούσα το χρόνο που
δεν πέρναγε
κι έτσι χαθήκαμε
για πάντα.
14.9.14
Πόσο μου λείπεις εαυτέ μου....και πώς μπλέχτηκα εδώ με τα γήινα...σε έχασα
σε έχασα! Με ακούς?
Σήμερα ξύπνησα με κείνη την υπέροχη αίσθηση...
το δωμάτιο μεγάλωσε, όλα μεγάλωσαν
και ο χρόνος έγινε μια στιγμή
αιωνιότητας, δηλαδή μια άχρονη στιγμή
εκείνη η θέρμη, εκείνη η αφοβία με κατάκλυσε
και γίναν όλα πάλι αληθινά,
έγινα εγώ η ίδια αληθινή,
το παιδί και ο ενήλικος
μέσα μου έγιναν ένα.
Μαστούρωσα.
Μαστούρωσα με τη δουλειά,
με τη λογική ροή της καθημερινότητας
το γουργουρητό που βγάζει
το στομάχι
το χτύπο του ρολογιού
με τη γραμμικότητα που επιβάλλει
να συντηρηθώ
μέσα στον κόσμο που βρίσκομαι.
Μαστούρωσα με τις υποχρεώσεις
μα και με τα δικαιώματα ακόμα
με τις πολιτικές
τους πολιτικούς
μαστούρωσα με το σπίτι που
πρέπει να μείνω
να το διακοσμήσω
μαστούρωσα με έγνοιες
και με μικρές ανούσιες χαρές.
Μα όλη η μαστούρα έφυγε
μπροστά στο σημερινό
λαμπρό μου αίσθημα
που ίπτατο θριαμβευτικά
πάνω από το κρεβάτι μου
μέσα στην ψυχή μου
αγκάλιαζε τον απέναντι τοίχο
κι έκανε τα κουτιά και την τσάντα
να δείχνουν εκεί στιβαγμένα
αιώνες τώρα.
Αχ αυτή η αίσθηση
με την οποία πρέπει κανείς
άπαξ και τη συναντήσει
να γεμίζει με αυτήν όλη τη ζωή του
πόσο φευγαλέα μοιάζει
μπροστά σε όλες τις μαστούρες του κόσμου
και πόσο σπάνια πια αναβαπτιζόμαστε
στην κολυμβήθρα της
αιθέριας ψυχής.
σε έχασα! Με ακούς?
Σήμερα ξύπνησα με κείνη την υπέροχη αίσθηση...
το δωμάτιο μεγάλωσε, όλα μεγάλωσαν
και ο χρόνος έγινε μια στιγμή
αιωνιότητας, δηλαδή μια άχρονη στιγμή
εκείνη η θέρμη, εκείνη η αφοβία με κατάκλυσε
και γίναν όλα πάλι αληθινά,
έγινα εγώ η ίδια αληθινή,
το παιδί και ο ενήλικος
μέσα μου έγιναν ένα.
Μαστούρωσα.
Μαστούρωσα με τη δουλειά,
με τη λογική ροή της καθημερινότητας
το γουργουρητό που βγάζει
το στομάχι
το χτύπο του ρολογιού
με τη γραμμικότητα που επιβάλλει
να συντηρηθώ
μέσα στον κόσμο που βρίσκομαι.
Μαστούρωσα με τις υποχρεώσεις
μα και με τα δικαιώματα ακόμα
με τις πολιτικές
τους πολιτικούς
μαστούρωσα με το σπίτι που
πρέπει να μείνω
να το διακοσμήσω
μαστούρωσα με έγνοιες
και με μικρές ανούσιες χαρές.
Μα όλη η μαστούρα έφυγε
μπροστά στο σημερινό
λαμπρό μου αίσθημα
που ίπτατο θριαμβευτικά
πάνω από το κρεβάτι μου
μέσα στην ψυχή μου
αγκάλιαζε τον απέναντι τοίχο
κι έκανε τα κουτιά και την τσάντα
να δείχνουν εκεί στιβαγμένα
αιώνες τώρα.
Αχ αυτή η αίσθηση
με την οποία πρέπει κανείς
άπαξ και τη συναντήσει
να γεμίζει με αυτήν όλη τη ζωή του
πόσο φευγαλέα μοιάζει
μπροστά σε όλες τις μαστούρες του κόσμου
και πόσο σπάνια πια αναβαπτιζόμαστε
στην κολυμβήθρα της
αιθέριας ψυχής.
8.9.14
Τα Εξάρχεια//
Στα Εξάρχεια
οι άνθρωποι χορεύουνε
στους τοίχους
ανέμελες πορτοκαλί φιγούρες
που χάνονται στο βαθύ γαλάζιο
της νύχτας
της νύχτας
των σκυλιών και των ανθρώπων
-όλα φωλιάζουν μεταξύ τους-
και των μαγαζιών
που ανασαίνουν όνειρα
κι εκπνέουν μουσικές
τρεμοπαίζοντας ζωή
στα στενά δρομάκια
-χαμηλά φωτισμένα
εκεί όπου πάντα βρίσκεις
ξεπεσμένο
ένα
πίνακα,
κάποιες καρέκλες
το καφέ φθαρμένο κομοδίνο
ένα άγαλμα χωρίς κεφάλι
και όλα δεν έχουν σταματημό
και αν και ενίοτε παράταιρα
αρμονικά συνέχονται
σε μια ρέουσα
ευωχία.
Στα Εξάρχεια η πόλη ζει,
οι νύχτες αναπνέουν
οι μέρες δημιουργούν πυρετωδώς
και η νιότη ανθίζει αδιάκοπα
πλέκει στεφάνια και τραγουδάει
τους Μάηδες
και ότι προηγείται κι
ότι έρχεται.
Στα Εξάρχεια
οι άνθρωποι χορεύουνε
στους τοίχους
ανέμελες πορτοκαλί φιγούρες
που χάνονται στο βαθύ γαλάζιο
της νύχτας
της νύχτας
των σκυλιών και των ανθρώπων
-όλα φωλιάζουν μεταξύ τους-
και των μαγαζιών
που ανασαίνουν όνειρα
κι εκπνέουν μουσικές
τρεμοπαίζοντας ζωή
στα στενά δρομάκια
-χαμηλά φωτισμένα
εκεί όπου πάντα βρίσκεις
ξεπεσμένο
ένα
πίνακα,
κάποιες καρέκλες
το καφέ φθαρμένο κομοδίνο
ένα άγαλμα χωρίς κεφάλι
και όλα δεν έχουν σταματημό
και αν και ενίοτε παράταιρα
αρμονικά συνέχονται
σε μια ρέουσα
ευωχία.
Στα Εξάρχεια η πόλη ζει,
οι νύχτες αναπνέουν
οι μέρες δημιουργούν πυρετωδώς
και η νιότη ανθίζει αδιάκοπα
πλέκει στεφάνια και τραγουδάει
τους Μάηδες
και ότι προηγείται κι
ότι έρχεται.
5.9.14
2.9.14
25.8.14
2.8.14
ακόμα ακούω τη φωνή σου...
Η φωνή σου μεταδίδει ηλεκτρικά κύματα
Η φωνή σου μου μεταγγίζει το φορτίο σου
Η φωνή σου αποκαλύπτει μιαν επίγνωση
του χώρου και του χρόνου που γευτήκαμε
Μαρτυρά, μαρτυρώ, μαρτυρεί
ό,τι εκεί υπήρξε
Η φωνή σου σπάνια πυξίδα
ενός κόσμου που ανάσανε
-κι εγώ μαζί του
Μου λέει σε αγαπώ
με αναγνωρίζει
Με ξέρει
Με αγγίζει
Με βαπτίζει
αυτό που ήμουν, είμαι και θα γίνω.
Η φωνή σου
κάστρο ολόκληρο.
Η φωνή σου μεταδίδει ηλεκτρικά κύματα
Η φωνή σου μου μεταγγίζει το φορτίο σου
Η φωνή σου αποκαλύπτει μιαν επίγνωση
του χώρου και του χρόνου που γευτήκαμε
Μαρτυρά, μαρτυρώ, μαρτυρεί
ό,τι εκεί υπήρξε
Η φωνή σου σπάνια πυξίδα
ενός κόσμου που ανάσανε
-κι εγώ μαζί του
Μου λέει σε αγαπώ
με αναγνωρίζει
Με ξέρει
Με αγγίζει
Με βαπτίζει
αυτό που ήμουν, είμαι και θα γίνω.
Η φωνή σου
κάστρο ολόκληρο.
Ήταν απόψε
ένα τραπέζι
μετέωρο
κάτω από άστρα
νεφελώματα και αστερισμούς
των πιο νυχτερινών μας σκέψεων
του πιο νυχτερινού καλοκαιριού μας
τεράστιο
μέσα στον κήπο
της πιο φευγαλέας μας συνάντησης
στην άκρη της πλαγιάς
πανύψηλο
άντεχε
εμάς
τα ποτά
και
τα γέλια μας
τα ψίχουλα που αφήναμε στην άκρη
και την ακίνητα όμορφη γωνιά δίπλα στο τζάκι
με έμβλημα την τριπλή εγκυκλοπαίδεια
πάπυρος
larousse
britannica
όλα τα άντεχε,
τη ζωή και
το θάνατο.
ένα τραπέζι
μετέωρο
κάτω από άστρα
νεφελώματα και αστερισμούς
των πιο νυχτερινών μας σκέψεων
του πιο νυχτερινού καλοκαιριού μας
τεράστιο
μέσα στον κήπο
της πιο φευγαλέας μας συνάντησης
στην άκρη της πλαγιάς
πανύψηλο
άντεχε
εμάς
τα ποτά
και
τα γέλια μας
τα ψίχουλα που αφήναμε στην άκρη
και την ακίνητα όμορφη γωνιά δίπλα στο τζάκι
με έμβλημα την τριπλή εγκυκλοπαίδεια
πάπυρος
larousse
britannica
όλα τα άντεχε,
τη ζωή και
το θάνατο.
29.7.14
6.7.14
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
























