27.6.14

Είσαι για μένα
κάτι που δεν χωράει σε λέξεις.
Μια συγγένεια πνεύματος
που υπερβαίνει το αίμα. 
Ένα ολότελα 
κι ένα αναπάντεχα
που συνοδεύει τις πιο σημαντικές
στιγμές. 
Ένα απαλό τραγούδι
ερημίας
μοναξιάς και
αντάμωσης.
Δεν υπάρχει
ευγνωμοσύνη να με εκφράσει
ούτε εικόνισμα
ούτε χάδι.
Μόνο η σιωπή μπορεί να ανταποκριθεί
σε αυτές τις λεπτές
γραμμές
που βάφονται
στην ψυχή όταν φέγγει.

26.6.14

Να τα φοβάσαι
τα μικρά παιδιά
με τα μικρά
παιδικά τους όνειρα
να κρέμονται στα χέρια
-χέρια ενήλικα
αταίριαστα
στον παιδικό θυμό τους.
Να τα φοβάσαι
αυτά τα όνειρα
-αόρατα
μαχαίρια. 

8.6.14

Ξέρω ότι είσαι η εικόνα
που θα με στοιχειώνεις για πάντα.
Ακόμα δεν τολμώ
να σε φανταστώ
μόνο κάτι γωνίες
στην άκρη του κάδρου
-μικρές ρωγμές
γύρω από το πρόσωπο-
εκεί που τώρα
είναι κενό. 

5.6.14

Καρφιτσώνω στο μυαλό μου μια στιγμή που ήσουν σαν κλαμμένη Παναγία 
να σε αθωώνει από τα όλα τα παρόντα και τα μέλλοντα
που είναι να ρθουν

όταν ξένο το πρόσωπό σου θα φαντάζει
παραμορφωμένο όπως θα ναι απ´ το φόβο
ή κι από την καθαρή δειλία

αντίδοτο σε κάθε λιποψυχία
το βλέμμα σου εκείνο το καθάριο.

2.6.14

Κάποτε άπλωσες
θεαματικά
μπροστά μου τα Παιδιά του Αδάμ
ένα σημείο του κόσμου δύσβατο
κρυμμένο μέσα στη φύση και την ποίηση
τώρα σε ψάχνω στον άνεμο.

Είναι γερή η θύελλα μα θα περάσει
-μόνο-
κράτα το χέρι μου.

18.5.14

Τόση ακατανόητη
οικειότητα
πάνω από βαθύ γκρεμό

τυχαίο συναπάντημα ανάσας

-Έρωτας.

Δύναμη και αδυναμία.

Προτιμώ μαζί σου
να είμαι η αδύναμη
γιατί αλλιώς
αδύναμος θα είσαι εσύ.
Πάρε λοιπόν όλη
τη δύναμή μου,
στην χαρίζω.

9.5.14

Θρήνος

Μέσα στη ζωή μου
υπάρχει πάντα
κάτι που δεν έχω
-είναι ο μοναδικός τρόπος
που έχω για να έχω
αφού κάποτε
ο κόσμος
σταμάτησε
και πήρε ό,τι είχα
κι έτσι έμαθα
να ζω
με κάτι που δεν έχω

Παρένθεση

Απρόσμενα συνάντησα
ένα μεγάλο δάκρυ
κρυβόταν στο άσπρο της μέρας
ενώ ξημέρωνε
και μια μουσική
χρόνια πριν
που γεννήθηκε
μου το φερε
στο διάβα
υπάρχει κάτι στις
καρδιές που αντηχεί
μελαγχολικά αιώνια. 

7.5.14

Εκεί στην άκρη του όρους Πυρετού
μια στιγμή μοναδική
καθώς στέκομαι στην άκρη του Κενού
βλέπω την Πληρότητα να μου χαμογελά
και την Αλήθεια να μου αποκαλύπτει όλα της τα μυστικά.

3.5.14

Η παιδική ηλικία
δεν χωράει σε λέξεις



γιατί είναι εικόνες

26.4.14

Άδειος ο ουρανός
ούτε που μαρτυρεί
τη βροχή που εγκυμονεί
η μήτρα του

η Αλήθεια...



Αργά το δείλι
τέτοιες ώρες
ακατέργαστης αποκάλυψης
είναι ικανές
να μαρτυρήσουν
τα πιο ανέγγιχτα αγκάθια
βαθιά μπηγμένα
-τόσο που δεν φαίνονται-
στις σχισμές
ενός αργόσυρτου
-τυχαίου-
καλοκαιρινού μεσημεριού μας


άδειος ο ουρανός
κρύβει τη βροχή
που εγκυμονεί η μήτρα του

η Αλήθεια περιμένει να ειπωθεί
μια απειροελάχιστη στιγμή
σχεδόν αιώνια

9.4.14

Και τώρα τί κάνω 
που η φυγή μου με καλέι;
Και ποια ηχώ 
τώρα να πιστέψω;
Έστω για λίγο να νιώσω
πως έμοιαζε η πρωταρχική φωνή
αυτή που με κόπο
να θάψω 
έπρεπε να παλέψω.

5.4.14

31.3.14

Είναι νωρίς ακόμα
να βάλω το αίσθημα σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
και ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης το ρόδο
Γιατί έχει το αγκάθι του
και ο αέρας
που σαν το χρόνο
άπιαστος

και οι μνήμες
και οι στιγμές
μέσα στο εφήμερο λουτρό τους
όταν τις τσακώνεις
σε πληγιάζουν

έχει τον πόνο του
το ρόδο
όταν το κόβεις
και όλοι οι βουβοί
αποχαιρετισμοί
κοστίζουν
ιδίως αυτοί που
δεν καταλαβαίνουμε
ποτέ εγκαίρως

πονάει και η ηθελημένη άγνοια
μα πιο πολύ
οδυνηρές είναι
οι  τυφλές ελπίδες
που κρύβει

Θέλει προσοχή
Όλο αυτό το μεγάλωμα

Μην το ρόδο πιάσεις
και ματώσεις
ή μη σε προλάβει
το τέλος μιας εποχής

εσωτερικής. 
Είναι νωρίς ακόμα
για να βάλω τον πόνο
σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
κι ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης
το φλεγόμενο άνθος.

23.3.14

Προσοχή όταν
βαδίζεις
στην κοιλάδα
των ανθρώπων
Γιατί τα αγκάθια κρύβονται
κάτω από ωραία άνθη
και ορισμένα αρώματα
μυρίζουν αιώνιες υποσχέσεις
μέσα στο φθαρτό σχήμα
του προσώπου της
Και στο πιο απαλό γρασίδι
ίσως φωλιάζει
ένα κοφτερό γυαλί
προσοχή
πώς πατάς
ξυπόλυτος εκεί
πάνω στον κυρτό λαιμό της
σε μια στιγμή αυγής
προσμονής
και ακαθόριστων αγγιγμάτων


12.3.14

11.3.14

Ίσως οι κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου να είναι κατά κάποιο τρόπο οι ευκαιρίες που μας δίνονται να γίνουμε καλύτεροι.

9.3.14

Παλεύει το πνεύμα
ο ουρανός με τη γη
και τί θα προκύψει;
Μια μεγάλη έκρηξη
μια μικρή σιγή
αρκετή να με χωρέσει
ελπίζω
πόσο στενή μπορεί να είναι μια φυλακή
πόσο διάφανη
με σίδερα κοφτερά
μα αόρατα
φυλακή του μυαλού
του κορμιού
της ψυχής
είσαι φτιαγμένος από ύλη και φοβάσαι
στέκεσαι μπροστά σε έναν απύθμενο
ωκεανό γνώσης
σε πιάνει ναυτία
νοσταλγείς το παρελθόν
της χαρούμενης άγνοιας
μα και κουράζεσαι να φαντάζεσαι
πιθανότητες ενός
φανταστικού μέλλοντος
μήπως κατά βάθος παραδέχθηκες ότι δεν
θα έρθει ποτέ;
Φθαρτότητα
θνητότητα
απώλεια
και φόβος.
Μεγάλη η εποχή του σκοταδιού
και δεν λέει να σταματήσει
να βρέχει. 

5.3.14

Οι μάσκες έπεσαν
καθάρισαν όλα
-μέσα μου ήταν θολά
έξω ήταν πάντα τα ίδια-

φοβόμουνα να αγγίξω τον πόνο
τον δικό μου πόνο

Μα τώρα
οι μάσκες έπεσαν

ακροβατώ στην ανάσα της νύχτας

ψύχομαι ανελέητα

με καίει η ανατολή κατόπιν
πώς είναι δύσκολο

να ζει κανείς χωρίς δέρμα

όταν έχει όλο γδαρθεί
στο σύρσιμο της ψυχής. 

13.2.14

Ευθύνη

Η ευθύνη είναι μια ευθεία γραμμή
καμιά φορά μακριά τόσο
που δεν αντέχουν όλοι
να ακολουθήσουν
συνήθως πάνε μέχρι εκεί που βλέπουν
ή μέχρι εκεί που φαντάστηκαν ότι θα τέλειωναν μαζί της
αλλά όχι εκεί που ο δρόμος
καταλήγει στην ομίχλη
δύσκολη η ομίχλη
άβολη
άβολη κι η ευθύνη
δύσκολη
κι ας είναι ο μόνος δρόμος
που μπορεί κάποια μέρα
να βγάλει σε ξέφωτο. 

24.1.14

Κοντά στο σπίτι μου υπάρχει ένα καφέ μπαρ που λέγεται «Χάρτες»
και κάθε Τρίτη τραγουδάνε άνθρωποι που οι φωνές τους
με παίρνουν μακριά...πολύ μακριά. 
Φωνές ταξίδια
φωνές καράβια
φωνές - πυξίδες.
Δεν τους είπα ποτέ ευχαριστώ ούτε ζήτησα αυτόγραφο
-το θεωρώ τόσο λίγο ένα αυτόγραφο.






Ελπίζω όμως να το βλέπουνε στα μάτια μου. 
Εκείνες τις στιγμές είμαι απόλυτα παρούσα.






Nature is intelligent..is a force of good.


Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση από Αθήνα
ήχοι, φωτάκια
τρεμοπαίζουν
μυρωδιά από Σύνταγμα
Εξάρχεια
τραπέζια στους δρόμους
χαρούπια στην Αρεοπαγίτου
ή και στην Αθηνάς
χορός
χαρούμενο μπαλέτο
μια μικρή γειτονιά
γνώριμη μέσα στην πόλη
βράδυ φωτισμένο
το φεγγάρι παίζει με τις πολυκατοικίες
δραπετεύει κι επιστρέφει πάλι
αιώνια ξανά
το περίπτερο από κάτω
Πακιστάν
Ομόνοια
Φιξ
παλλόμενο ψηφιδωτό
πολύχρωμη κηλίδα
ανθρωπότητας
Μετρό σκάβει τη γη
αρχαία σε βιτρίνες
κι ο Παρθενώνας
για καλό μετατοπισμένος
Μουσείο Ακρόπολης
κι ένα μικρό σχολείο
με φωνές παιδιών απ' το πουθενά
στην Πλάκα ξεχνάς
υπνωτίζεσαι
Πόλη της λήθης και
των αντιθέσεων
Καθ' εικόνα
Κατ΄ ομοιώση
δικών μας ελλειμμάτων
ή πλεονασμάτων
Μουσικοί των δρόμων
Καλλιτέχνες της κίνησης
Πολύβουη Ερμού
Παλιατζίδικα περήφανα
και οι γνήσιοι Αθηναίοι
περήφανοι ή αμήχανοι;
Ποιος μπορεί να πει
Κολωνάκι γεμάτο γλυκά
μυρωδιές και θελκτικές
βιτρίνες
πόσο χρώμα για να οχυρωθούν
από τη θλίψη και την φτώχεια
οι πλούσιοι;
Κι οι άστεγοι
α αυτή η πόλη σχεδόν σας ανήκει
Κάνετε την ομορφιά να ματώνει
Ασκληπιού
Απόμακρη οδηγείς στο Λόφο
Θέατρα μικρά
χωμένα σε κάθε γωνιά
Μυρίζεις κάτι από
γκράφιτι
και Τέχνη
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση
Μια αίσθηση από Αθήνα.