Μέσα στη ζωή μου υπάρχει πάντα κάτι που δεν έχω -είναι ο μοναδικός τρόπος που έχω για να έχω αφού κάποτε ο κόσμος σταμάτησε και πήρε ό,τι είχα κι έτσι έμαθα να ζω με κάτι που δεν έχω
Απρόσμενα συνάντησα
ένα μεγάλο δάκρυ
κρυβόταν στο άσπρο της μέρας
ενώ ξημέρωνε
και μια μουσική
χρόνια πριν
που γεννήθηκε
μου το φερε
στο διάβα
υπάρχει κάτι στις
καρδιές που αντηχεί
μελαγχολικά αιώνια.
7.5.14
Εκεί στην άκρη του όρους Πυρετού
μια στιγμή μοναδική
καθώς στέκομαι στην άκρη του Κενού
βλέπω την Πληρότητα να μου χαμογελά
και την Αλήθεια να μου αποκαλύπτει όλα της τα μυστικά.
3.5.14
Η παιδική ηλικία
δεν χωράει σε λέξεις
γιατί είναι εικόνες
26.4.14
Άδειος ο ουρανός
ούτε που μαρτυρεί
τη βροχή που εγκυμονεί
η μήτρα του
Αργά το δείλι
τέτοιες ώρες
ακατέργαστης αποκάλυψης
είναι ικανές
να μαρτυρήσουν
τα πιο ανέγγιχτα αγκάθια
βαθιά μπηγμένα
-τόσο που δεν φαίνονται-
στις σχισμές
ενός αργόσυρτου
-τυχαίου-
καλοκαιρινού μεσημεριού μας
άδειος ο ουρανός
κρύβει τη βροχή
που εγκυμονεί η μήτρα του
η Αλήθεια περιμένει να ειπωθεί
μια απειροελάχιστη στιγμή
σχεδόν αιώνια
9.4.14
Και τώρα τί κάνω
που η φυγή μου με καλέι;
Και ποια ηχώ
τώρα να πιστέψω;
Έστω για λίγο να νιώσω
πως έμοιαζε η πρωταρχική φωνή
αυτή που με κόπο
να θάψω
έπρεπε να παλέψω.
5.4.14
31.3.14
Είναι νωρίς ακόμα
να βάλω το αίσθημα σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
και ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης το ρόδο
Γιατί έχει το αγκάθι του
και ο αέρας
που σαν το χρόνο
άπιαστος
και οι μνήμες
και οι στιγμές
μέσα στο εφήμερο λουτρό τους
όταν τις τσακώνεις
σε πληγιάζουν
έχει τον πόνο του
το ρόδο
όταν το κόβεις
και όλοι οι βουβοί
αποχαιρετισμοί
κοστίζουν
ιδίως αυτοί που
δεν καταλαβαίνουμε
ποτέ εγκαίρως
πονάει και η ηθελημένη άγνοια
μα πιο πολύ
οδυνηρές είναι
οι τυφλές ελπίδες
που κρύβει
Θέλει προσοχή
Όλο αυτό το μεγάλωμα
Μην το ρόδο πιάσεις
και ματώσεις
ή μη σε προλάβει
το τέλος μιας εποχής
εσωτερικής.
Είναι νωρίς ακόμα
για να βάλω τον πόνο
σε λέξεις
μα κάποτε θα ωριμάσει
κι ελπίζω να ανθίσει
της ποίησης
το φλεγόμενο άνθος.
24.3.14
23.3.14
Προσοχή όταν
βαδίζεις
στην κοιλάδα
των ανθρώπων
Γιατί τα αγκάθια κρύβονται
κάτω από ωραία άνθη
και ορισμένα αρώματα
μυρίζουν αιώνιες υποσχέσεις
μέσα στο φθαρτό σχήμα
του προσώπου της
Και στο πιο απαλό γρασίδι
ίσως φωλιάζει
ένα κοφτερό γυαλί
προσοχή
πώς πατάς
ξυπόλυτος εκεί
πάνω στον κυρτό λαιμό της
σε μια στιγμή αυγής
προσμονής
και ακαθόριστων αγγιγμάτων
12.3.14
11.3.14
Ίσως οι κατατρεγμένοι αυτού του κόσμου να είναι κατά κάποιο τρόπο οι ευκαιρίες που μας δίνονται να γίνουμε καλύτεροι.
9.3.14
Παλεύει το πνεύμα
ο ουρανός με τη γη
και τί θα προκύψει;
Μια μεγάλη έκρηξη
μια μικρή σιγή
αρκετή να με χωρέσει
ελπίζω
πόσο στενή μπορεί να είναι μια φυλακή
πόσο διάφανη
με σίδερα κοφτερά
μα αόρατα
φυλακή του μυαλού
του κορμιού
της ψυχής
είσαι φτιαγμένος από ύλη και φοβάσαι
στέκεσαι μπροστά σε έναν απύθμενο
ωκεανό γνώσης
σε πιάνει ναυτία
νοσταλγείς το παρελθόν
της χαρούμενης άγνοιας
μα και κουράζεσαι να φαντάζεσαι
πιθανότητες ενός
φανταστικού μέλλοντος
μήπως κατά βάθος παραδέχθηκες ότι δεν
θα έρθει ποτέ;
Φθαρτότητα
θνητότητα
απώλεια
και φόβος.
Μεγάλη η εποχή του σκοταδιού
και δεν λέει να σταματήσει
να βρέχει.
5.3.14
Οι μάσκες έπεσαν
καθάρισαν όλα
-μέσα μου ήταν θολά
έξω ήταν πάντα τα ίδια-
Η ευθύνη είναι μια ευθεία γραμμή
καμιά φορά μακριά τόσο
που δεν αντέχουν όλοι
να ακολουθήσουν
συνήθως πάνε μέχρι εκεί που βλέπουν
ή μέχρι εκεί που φαντάστηκαν ότι θα τέλειωναν μαζί της
αλλά όχι εκεί που ο δρόμος
καταλήγει στην ομίχλη
δύσκολη η ομίχλη
άβολη
άβολη κι η ευθύνη
δύσκολη
κι ας είναι ο μόνος δρόμος
που μπορεί κάποια μέρα
να βγάλει σε ξέφωτο.
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση από Αθήνα
ήχοι, φωτάκια
τρεμοπαίζουν
μυρωδιά από Σύνταγμα
Εξάρχεια
τραπέζια στους δρόμους
χαρούπια στην Αρεοπαγίτου
ή και στην Αθηνάς
χορός
χαρούμενο μπαλέτο
μια μικρή γειτονιά
γνώριμη μέσα στην πόλη
βράδυ φωτισμένο
το φεγγάρι παίζει με τις πολυκατοικίες
δραπετεύει κι επιστρέφει πάλι
αιώνια ξανά
το περίπτερο από κάτω
Πακιστάν
Ομόνοια
Φιξ
παλλόμενο ψηφιδωτό
πολύχρωμη κηλίδα
ανθρωπότητας
Μετρό σκάβει τη γη
αρχαία σε βιτρίνες
κι ο Παρθενώνας
για καλό μετατοπισμένος
Μουσείο Ακρόπολης
κι ένα μικρό σχολείο
με φωνές παιδιών απ' το πουθενά
στην Πλάκα ξεχνάς
υπνωτίζεσαι
Πόλη της λήθης και
των αντιθέσεων
Καθ' εικόνα
Κατ΄ ομοιώση
δικών μας ελλειμμάτων
ή πλεονασμάτων
Μουσικοί των δρόμων
Καλλιτέχνες της κίνησης
Πολύβουη Ερμού
Παλιατζίδικα περήφανα
και οι γνήσιοι Αθηναίοι
περήφανοι ή αμήχανοι;
Ποιος μπορεί να πει
Κολωνάκι γεμάτο γλυκά
μυρωδιές και θελκτικές
βιτρίνες
πόσο χρώμα για να οχυρωθούν
από τη θλίψη και την φτώχεια
οι πλούσιοι;
Κι οι άστεγοι
α αυτή η πόλη σχεδόν σας ανήκει
Κάνετε την ομορφιά να ματώνει
Ασκληπιού
Απόμακρη οδηγείς στο Λόφο
Θέατρα μικρά
χωμένα σε κάθε γωνιά
Μυρίζεις κάτι από
γκράφιτι
και Τέχνη
Θέλω να γίνω ολόκληρη
μια αίσθηση
Μια αίσθηση από Αθήνα.