22.12.13

...πολύ πριν χτυπήσει η πρώτη ανθρώπινη καρδιά, μια υπέρλαμπρη κοσμική φλόγα είχε θέσει σε λειτουργία έναν πολύπλοκο μηχανισμό που προσέδωσε ύπαρξη και ρυθμό στο Σύμπαν. Και πολύ πριν ανθρώπινα μάτια αντικρίσουν το φως, αμέτρητοι γαλαξίες έπλεαν ήδη στον κοσμικό ωκεανό και άστρα φώτιζαν τα συμπαντικά ερέβη. Οι επιστημονικές αλήθειες μοιάζουν συχνά με παραμύθι. ... Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η ύπαρξή μας άρχισε να πλάθεται στην μακρινή καρδιά των άστρων. 

Γιώργος Γραμματικάκης //Η αυτοβιογραφία του φωτός//
Το όνειρο της ανθρωπότητας να φθάσουμε  τα άστρα και να τα ψηλαφίσουμε γίνεται καθημερινά πραγματικότητα, εδώ πάνω στο δικό μας πλανήτη. Κόψτε ένα λουλούδι. Δοκιμάστε ένα φρούτο. Χαϊδέψτε το πρόσωπό σας. Όλα αυτά είναι κομμάτια κάποιου άστρου. 

Διονύσης Σιμόπουλος 

Το φως μπορεί να ταξιδεύει το παρελθόν μας στους ουρανούς, εκεί που ήχοι δεν υπάρχουν. Σκάφη φωτονίων με όλα εκείνα που ζήσαμε διασχίζουν το αχανές με τριακόσιες χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, χώνονται στις μασχάλες του ουρανού, μεταφέρουν το χρώμα της ροδιάς και του ροδάκινου και το καστανό των ματιών της, βιάζονται να συναντήσουν το επόμενο νησί ανοίγοντας πανιά για τις γειτονιές του Σείριου και του Άλφα του Κενταύρου...Οι ήχοι φυλακίζονται στην ατμόσφαιρα. Το φως, ο παγκόσμιος θεός, είναι και ο μεγάλος δραπέτης.

Ανδρέας Κασσέτας

Η Μεγάλη Έκρηξη

Ούτε σκοτάδι ούτε χάος. Στο σκοτάδι
πρέπει να υπάρχουν μάτια για να βλέπουν πως υπάρχει,
όπως και για την σιωπή και για τον ήχο αφτιά
όπως χρειάζεται ο καθρέπτης τη μορφή που περιέχει.
Ούτε χώρος ούτε χρόνος.
Το μεγάλο ποτάμι του Σκοτεινού Ηράκλειτου
δεν είχε αρχίσει την αμετάκλητη ροή του
που από το παρελθόν ξεχύνεται στο μέλλον,
που από τη λησμονιά κυλάει στη λησμονιά. 
Κάτι που υποφέρει. Κάτι που ικετεύει.
Και ύστερα η ιστορία του κόσμου. Τώρα.

Jorge Luis Borges

18.12.13

Στην αδερφή μου που μου γράφει με τα ματάκια της....

εύχομαι να κόψει το τσιγάρο.
Για να γελάμε τόσο βαθιά όσο θέλουμε
και τα πνευμόνια να μην πονάνε.
Και να θυμόμαστε,
πάντα να θυμόμαστε.


Σ' αγαπώ και σ' ευχαριστώ...για όλα.

Και σαν φόρο μνήμης και τιμής.

...αυτό εδώ.


«...πιστεύω σε κείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω και σε κείνον που μισεί,
πιστεύω σε κείνον που αμαρτάνει και ζητάει με δάκρυα να τον συγχωρέσουν
πιστεύω και σε κείνον που αμαρτάνει και συγχωράει μοναχός τον εαυτό του και προχωράει,
πιστεύω στη μέρα που σου δίνει τα πράγματα μες στο φως
πιστεύω και στη νύχτα που σου ξαναδίνει τα πράγματα μες στην καρδιά σου,
πιστεύω στο αλάτι και στο κάρβουνο, στις μέλισσες με τα παιδιά
πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους ραψωδούς, έξω απ’ το παραθύρι σου, τραγουδάει την οδύσσεια της καθημερινότητας,
πιστεύω και στη σιωπή…
Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, έκτος, δίχως όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω του
χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά μου για οδηγό,
γιατί η αγάπη που ’χω μέσα μου μπορεί κι ένα ακυβέρνητο καράβι να το οδηγήσει στο δρόμο το σωστό,
πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον χλευάζουν.
Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του.
Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, τους ποιητές, που αλλάζουνε με μια χειρονομία τη γεωγραφία και τα πεπρωμένα.
Πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες και προχωράτε μες στον ενάντιο άνεμο,
πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σα σημαία την καρδιά σου και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος.
Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες να διαβάζω τον ουρανό, τα χείλη μου είναι βαριά απ’ την κερήθρα των άστρων
και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο άγνωστο,
πιστεύω και στη γλυκιά ετούτη γη, γεμάτη μαχαιρώματα και ζεστούς γυναικείους κόρφους,
πιστεύω στο χώμα που πατάω και που με καρτερεί
κει κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι ρίζες, κοιμούνται οι νεκροί και τραγουδάνε κιόλας μεθυσμένα τ’ αυριανά κρασιά,
πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω,
Αμήν»


Σύμβολο Πίστεως, του Τάσου Λειβαδίτη

Σημασία δεν έχει...

τόσο αυτό που βλέπεις...αλλά η μουσική που ακούγεται από πίσω.




Τα μαθηματικά της καρδιάς

Περίεργο
οι πράξεις δεν βγαίνουν

από αργά χθες τη νύχτα
έχω που παιδεύομαι
μα
δύο αντίθετα δεν δίνουν μηδέν
και απ' το πρωί
πάλι
δύο ακέραιοι δεν αθροίζονται
ούτε και διαιρούνται

τώρα μάλιστα

η αφαίρεση είναι παράφωνη,
το τελικό υπόλοιπο ασαφές

κι αύριο;

ποιος ξέρει αύριο
σε ποιόν αλγόριθμο 
θα οδηγηθούμε. 

* Να ΄σαι καλά αδερφή μου για τη συμβολή σου στην επιλογή του τίτλου. 


Morning keep the streets empty for me
Morning keep the streets empty for me.

16.12.13

Το χρώμα της ψυχής...




είναι φτιαγμένο από φως



11.12.13






Κοντά και μακριά
ψευδ   αίσθηση
παρ  αίσθηση
αίσθηση




Τρεχούμενη νύχτα
στις κουρτίνες του αύριο

10.12.13


Gustave Courbet, The Beach at Trouville at Low Tide.

Ασθματικές διαδρομές
στη μνήμη
γραμμές παραμορφωμένες
ασυντόνιστα

ακούω την ανάσα
αυτού που έφυγε

καταλαβαίνω από τον ίλιγγο που αισθάνομαι

ότι μπορεί να πιάστηκε
επ' αυτοφώρω.


«Στη σύγκρουση του ποιητή με την πραγματικότητα -και με τον εαυτό του- έρχεται ο λυτρωμός μέσα από τον ίδιο τον πόνο με τη βοήθεια του ποιητικού λόγου. Η τραγικότητα της καλλιτεχνικής ύπαρξης είναι αυτή: μια παθιασμένη δύναμη αισθήματος και φαντασίας, ανίκανη να δαμάσει και να απαρνηθεί τον εαυτό της, συγκρούεται έντονα με την πραγματικότητα...ο ένας (ο ποιητής) σπάει πάνω στον εαυτό του, υποσκάπτει την ίδια του την ύπαρξη, ο άλλος, ο δρων άνθρωπος του κόσμου, είναι μονόπλευρος και σκληρός εκεί που ο ποιητής παραδίδεται ολόκληρος στο αίσθημα»

21.11.13

Δεν πειράζει. Δεν πειράζει που δεν είδατε την αλήθεια. Υπήρξατε αθώοι, αυτό θα μετρήσει. 

19.11.13

Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Επιλογές με τιs οποίες πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Συχνά ωριμότητα δεν είναι παρά να ξέρουμε ποια πράγματα αντέχουμε να χάσουμε.. Να ζούμε νιώθοντας σχετική πληρότητα χωρίς αυτά. Γιατί απόλυτη πληρότητα δεν υπάρχει.

10.11.13

Τότε άκουσα την φωνή μέσα μου …………………… 
Είσαι φως …! κράτα το πάντα αναμμένο μεσα σου , και να είσαι απλός , θα περπατάς ανάμεσα στους ανθρώπους. και κάθε σου χαμόγελο , κάθε άγγιγμα , κάθε σου βλέμμα , κάθε μορφή επικοινωνίας με ανθρώπους , ζώα , ή πράγματα , θα μεταφέρει μια ποσότητα αγάπης που θα μπολιάζει, κάθε κύτταρο , κάθε μόριο , κάθε ψυχή που θα έρχεται σε επαφή μαζί σου. 
Αρκεί να είσαι ο εαυτός σου, να βιώνεις τον εαυτό σου την κάθε στιγμή, , έτσι θα μπορείς να εκφράζεις την αγάπη σου παντού, και με όποιο τρόπο είναι κατάλληλος. Και η φωνή συνεχίζει …… Τώρα ξέρεις ότι το φως αυτό βρίσκεται σε κάθε ανθρώπινο όν, μεταλαμπάδευσε το φως σου σε όσο τον δυνατόν περισσοτέρους ανθρώπους, ώστε να θυμηθούν, και βοήθησε ώστε να λάμπουν όλα περισσότερο

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/07/o-taksidiotis-tou-ouranou-ena-mikro-diigima/#ixzz2kG0Kzge9
Σαν σήμερα, το 1891, πέθανε ο Arthur Rimbaud:

Είμαι ο άγιος, σε προσευχή πάνω στην ταράτσα,- όπως τα ζώα τα ειρηνικά βόσκουν στη θάλασσα της Παλαιστίνης.

Είμαι ο επιστήμων στην πολυθρόνα τη σκοτεινή. Τα κλαδιά και η βροχή σπρώχνονται στα παράθυρα της βιβλιοθήκης.
Είμαι ο πεζοπόρος του μεγάλου δρόμου από τα χαμηλά δάση. Ο θόρυβος από τους υδατοφράκτες σκεπάζει τις πατημασιές μου. Βλέπω για πολλή ώρα τη μελαγχολική χρυσή μπουγάδα της δύσης.
Θα ήμουν για τα καλά το παιδί το παρατημένο πάνω στην προκυμαία τη φευγάτη για τη μεγάλη θάλασσα, ο μικρός υπηρέτης που ακολουθεί την δεντροστοιχία και που το μέτωπό του ακουμπά τον ουρανό.
Τα μονοπάτια είναι σκληρά. Τα βουναλάκια σκεπάζονται με σπαρτά. Ο αέρας είναι ακίνητος. Πόσο τα πουλιά και οι πηγές είναι μακριά. Ίσως είναι το τέλος του κόσμου, που ξεκινάει.

Arthur Rimbaud <1854-1891> , Φωτοχυσίες (μετάφραση Κώστας Ριτσώνης)


6.11.13

Ανελέητε χρόνε
πως λυγίζεις έτσι τα ωραία τραγούδια
τις τρυφερές λέξεις
τις σπάνιες στιγμές;

πώς όλα υπνωτίζονται
στο διάβα σου

κι η κάθε υπόσχεση απατηλή
γιατί
έσκυψε κι αυτή το κεφάλι
στο άκουσμα
της ανάσας σου

πώς όταν κοιτάς από κοντά
το μακριά
ποτέ
δεν είναι ίδιο.


26.10.13









Νερό

Το νερό είναι μία ζωντανή ύπαρξη που ανασαίνει.
Είναι το αίμα της Γής, που χορεύει αδιάκοπα γύρω της, επάνω της, μέσα της, σε κίνηση σπειροειδή και συνεχή, εκδήλωση και υλοποίηση της Ιερής Γεωμετρίας, του Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος.
Η υφή του, οι πολλαπλές και παράλληλες φύσεις και ιδιότητές του, μας δυσκολεύουν να το κατανοήσουμε.
Ομίχλη, πάχνη, νέφος, σταγών, βροχή, αχλύς, αύρα, ρανίς, όμβρος,
καταρράκτης, ποταμός, ρύαξ, στρόβιλος, σίφων, δίνη, χιών, νιφάς,
κρύσταλλος, πάγος, υετός, ύδωρ, είναι μόνο μερικές από τις εκατοντάδες λέξεις της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, που εκφράζουν τις διαφορετικές καταστάσεις, στις οποίες μπορεί να βρίσκεται το νερό.
Εχει την τάση της συνεχούς κίνησης, με όλους τους δυνατούς τρόπους. Της συνεχούς αλλαγής. Της Δημιουργίας.
Αυτή του η ιδιότητα, της συνεχούς αλλαγής, κυοφορεί την θεραπεία.
Είναι ο μεγάλος Δάσκαλος της τέχνης της μεταμόρφωσης, της Αλχημείας.
Καθώς ανακυκλώνεται αέναα, το νερό που υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, ειναι το ίδιο νερό που υπήρχε πριν 10.000 χρόνια.
Είναι το ιερό δοχείο της μνήμης του πλανήτη, καθώς δέχεται όλες τις δονήσεις, όλες τις πληροφορίες, τις αποθηκεύει και τις μεταφέρει.
Ανταποκρίνεται σε όλα τα ερεθίσματα και συντονίζεται ενεργειακά. Στη ζέστη εξατμίζεται. Στο κρύο παγώνει.
Στoυς ήχους, τα συναισθήματα και την ενέργεια του περβάλλοντός του, συντονίζεται αντίστοιχα, όπως αποδεκνύουν και στους πλέον δύσπιστους, τα πειράματα του Dr.Emoto
Οι Κogi, φυλή της Κολομβιανής γής, απευθείας απόγονοι του πολιτισμού Τairona που άνθισε περί το 1.000 μ.χ., διέφυγαν στα υψίπεδα της Sierra Nevada de Santa Maria, κατά την εισβολή των Ευρωπαίων.
Ετσι διαφύλαξαν την κοσμοθεωρία τους, τις πνευματικές τους αξίες, τα τελετουργικά και τις παραδόσεις τους, σε πλήρη αρμονία με τη Γη και τη Φύση, όπου εστιάζουν στην ενέργεια του νου και το δυναμικό του και όχι στο σώμα.
Μετακινούνται συνεχώς από τόπο σε τόπο, σε κατοικίες εξαπλωμένες στα διάφορα επίπεδα του βουνού, ώστε να μη παραβιάσουν το περιβάλλον, καλύπτοντας τις διατροφικές τους ανάγκες.
Ετσι, όταν σε κάποιο τόπο δεν βρίσκουν νερό, “φυτεύουν” νερό !
Οι σαμάνοι, βάζουν σε μία κολοκύθα λίγο νερό, τελετουργικά αντικείμενα που ενεργοποιούν το νερό και προσεύχονται γιά νερό.
Μετά από λίγο καιρό, ένα ρυάκι ξεπηδάει.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το νερό επικοινωνεί και ανταποκρίνεται.
Το κάθε φυτικό η ζωϊκό κύτταρό αποτελείται κατά 70%-80% από νερό, το αίμα μας αποτελείται κατά 90% από νερό, το έμβρυο στα πρώτα στάδια της εξέλιξής του αποτελείται κατά 98% από νερό.
Είμαστε κυρίως νερό.
Το νερό που περιέχεται στο σώμα μας, θα μπορούσε να επικοινωνήσει και να δεχθεί η να δώσει πληροφορίες σε κάποια μορφή νερού. Και να ακολουθήσει η ανταπόκριση του νερού.
Φυλές και λαοί, σε όλες τις ηπείρους έχουν τιμήσει το νερό αναγνωρίζοντας την σημαντικότητά του, έχουν προσευχηθεί, έχουν χορέψει το χορό της βροχής, καλώντας την ανταπόκρισή του.
Φιλόσοφοι, ιστορικοί και επιστήμονες, ποιητές και ζωγράφοι έχουν ασχοληθεί χιλιετηρίδες με το νερό.
Ησίοδος, Ιπποκράτης, Πλάτωνας, Θαλής ο Μιλήσιος, Lao Tsu, Leonardo Da Vinci, Dr.Schauberger, Dr.Emoto και πολλοί πολλοί ακόμα, έχουν προσεγγίσει το νερό, απο πολλές διαφορετικές θέσεις. Κι΄όμως, ακόμα, τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν αυτό το μυστήριο, δεν τα κατέχουμε.
Τον τρόπο να αποκωδικοποιήσουμε τους κώδικες που φέρει το νερό, δεν τον βρήκαμε ακόμα.
Με την συνειδητοποίηση ότι όλα τα ύδατα της Γής και του σύμπαντος, είναι ένας τεράστιος ζωντανός οργανισμός που αναπνέει, έχει αίσθηση, είναι αίσθηση, αλληλεπιδρά με τον έξω κόσμο και στηρίζει κάθε γνωστή μορφή ζωής στο πλανήτη μας, οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε ανάλογα.
Οφείλουμε να το τιμούμε, να το ευγνωμονούμε για τις ευλογίες του, να σεβόμαστε την μυστική του δύναμη, να το διαφυλάξουμε.
Οφείλουμε στο μέλλον της Γης και κάθε ζωής που ζεί πάνω της.
Οφείλουμε να έχουμε την ορθή μας θέση στο πλέγμα της Ζωής και της Δημιουργίας.
ΟΡΣΑΛΙΑ ΨΑΡΙΔΗ
ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΟΣ
ΤCM

24.10.13

Πόλη αγαπημένη.




«Οι πόλεις χάνονται· οι πόλεις παραμένουν πάντα εκεί. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη· έχει χάσει κι έχει χαθεί· έχει μείνει πάντοτε εκεί, στο ίδιο σημείο, ν’ ατενίζει και ν’ ατενίζεται. Είναι μερικές πόλεις που, ανέκαθεν, φρόντιζαν το εσωτερικό τους ως θείον βρέφος εν μανδύα ιππότου και, την ίδια στιγμή, έχαναν τον μπούσουλα. Η Θεσσαλονίκη είναι απ’ αυτές τις πόλεις.
...
Είναι πόλεις που κρύβουν και κρύβονται· είναι πόλεις που θέλεις να τις ανακαλύψεις και να τις κάνεις δικές σου. Είναι, όμως, και πόλεις -μπορεί και να ’ναι οι ίδιες, ταυτόχρονα- που δεν ξέρεις πώς να τις αφομοιώσεις· που δεν ξέρεις πώς να τις καταλάβεις. Η Θεσσαλονίκη είναι μία απ’ αυτές. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά του έρωτα. Κι όλες, φυσικά, τις ανυπέρβλητες αντιφάσεις του.
...
Μετά τη Μεταπολίτευση, η συμπρωτεύουσα άρχισε ν’ απελευθερώνεται· κρυφά κομμάτια της άρχισαν ν’ αναφαίνονται, τα φώτα λούζουν την πόλη, μα το βράδυ έρχεται πάντα για να καλύψει τον, έτσι κι αλλιώς, παράξενο ερωτισμό της. Εκεί κάπου, βιώθηκαν οι μεγάλοι έρωτες, οι παράνομες αγκαλιές, ζυμώθηκαν οι μυστικές φιλίες. Η Θεσσαλονίκη ήταν (είναι;) αυτή η μεγάλη αγκαλιά. Με το φως και το σκοτάδι της.
...»

23.10.13

«Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. 
Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ
ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες

Τ.Λειβαδίτης
φωτογραφία :Gilbert Garcin