28.6.12

ελάχιστη αφή

Υπάρχουν άνθρωποι
που μέσα τους κουρνιάζει μια μόνιμη καταιγίδα..

Δεν μπορεί μέσα τους κάτι, κάποιος, να ανθίσει, να τους ακουμπήσει.

Περπατούν μισοναρκωμένοι, ξυπνούν κοιμώμενοι.

Έτσι περνούν τη ζωή τους, με λίγη χαρά, ελαφριά, λίγη θλίψη, ελαφριά,
πάντα ξένοι με το εσωτερικό τους,
πάντα στο λίγο. Ποτέ δεν πατάνε γκάζι στο συναισθημα.

Στην όψη μπορεί να μοιάζουν γελαστοί, στο βάθος όμως του ακίνητου βλέμματός τους,
μόνο άχρωμο πάγο μπορεί να δει κανείς.

Περνούν τη ζωή τους κι αλίμονο..σπέρνουν μικρές ή μεγάλες μπόρες στους γύρω τους,
χωρίς να πολυιδρώνουν,
αφού μέσα στην νάρκη τους, δεν νιώθουν
παρά ελάχιστα.


20.6.12

Σήμερα σκόνταψα

πάνω
στις κενές στιγμές μου
άρχισαν να γεμίζουν υπέρμετρα
τον άδειο μου χώρο

τις ξεφλούδισα
μήπως βρω λίγο χρώμα

να σημαδεύω
μ' αυτό
τα σημεία του δρόμου
κάθε φορά που
κοντεύω να πέσω
επάνω τους.






Το νόημα...



Εσύ

να πορεύεσαι
κοιτώντας στα μάτια
την ψυχή σου.

Να μην χαθείς
μην αναλωθείς
στους άλλους
στο μακριά
στο παρα πέρα
σε όσα υπνωτίζουν
στα εύκολα
τα γρήγορα
τα υποσχόμενα πολλά
τα αποχαυνωτικά
μελλούμενα.

10.6.12






               Τα σπίτια μας.. ιπτάμενα καράβια στην άκρη τ' ουρανού.

21.5.12

Nα ζεις
κατά τα όνειρά σου
σε κάθε πρωινό να προσθέτεις
εκείνη τη σπάνια δροσιά
που είχες στο πρόσωπο
όταν γεύτηκες παιδί
το άπειρο
πασάλειψε με τούτο
τις στιγμές σου
κι ολάκερος ο κόσμος σου ανήκει.

2.5.12

Αποδοχή

Το να συμβιβάζεσαι με τους συμβιβασμούς που έχεις κάνει
μπορεί να είναι μια πραγματικά επαναστατική πράξη.

25.4.12

Τα μαθηματικά της καρδιάς

Αξίωμα

Το βάθος και η ένταση του ερωτικού συναισθήματος είναι ευθέως ανάλογα με το βαθος και την ένταση της ψυχικής επικοινωνίας ανάμεσα στα δύο πρόσωπα.

3.4.12

Κοφτές ανάσες

Κλειδωμένο είναι
μέσα
είναι
μέσα κλειδωμένο
σε άσπρο κουτί
μαύρο άσπρο
χάρτινο

Μπαίνει κοφτερό
λεπίδι εκείνο
μπαίνει άδειο
γεμίζει αίμα
γεμάτο πόνο
στάζει

Καρδιά
από
κιγκλιδώματα πίσω
κάγκελα
χάνεται
οξυγόνο
λίγο
χάνεται πίσω


Μόνη
αθεράπευτα
η στιγμή μικρή
χρόνο στιγμή
έρχεται
πηγαίνει
μόνη 
πια
ελέυθερα. 

28.3.12

θέλησα να πω..

σε έναν αλλοτινό μου έρωτα
θέλησα να πω, την πολύ ωραία φράση,
από κάπου τη δανείστηκα, ταίριαζε τόσο :

Είσαι στην ουσία σου ακοινώνητος, για σένα, ο άλλος υπάρχει μόνο ως ακροατής  των εμβριθών αυτιστικών στοχασμών σου ή, στην καλύτερη ακόμα περίπτωση, ως χειροκροτητής του μεγαλείου σου..

Μα σιώπησα, τί νόημα έχουν οι ειπωμένες λέξεις, όταν δεν πραγματώνουν μια επι - κοινωνία;
Κι έτσι αφέθηκα στην ήρεμη σιωπή μου.

27.3.12

μοναχικός σκοπός

παγωμένα
τα τραγούδια
της αλλοτινής στιγμής
ψάχνω μέσα σε κενό
μια συγκίνηση
ανεξίτηλη
εσένα
βλέμμα που πλανιέσαι
στο φωσφορούχο της ψυχής
αναδύσου
με γδύνει η αναμονή
στο λήθαργο της άνοιας
εκεί
που έχω κρυφτεί.

Σήμερα διάβασα...

 ...ότι ο άνθρωπος είναι ένα πακέτο μεγαλείου και κατάντιας. Και μου άρεσε πολύ.
 

28.1.12

Ξεφυλλίζοντας...

Μέσα στα
βιβλία μου
κατοικούν πολύτιμες στιγμές

Φύλλα διπλωμένα
γραμματάκια που ανταλλάχθηκαν
ζωγραφιές

Τα ανοίγω και άνεμος
φυσσάει την καρδιά μου
φαντάσματα απο το παρελθόν
βιώματα, λόγια, σκέψεις
όλα ανθίζουν ξαφνικά
μπροστά μου

Τί ωραία να
οσφραίνομαι
την αίσθηση
του παντοτινού παραδείσου

13.1.12

Σωκράτης Σκαρτσής, η γραμμή της ποίησης.

"Δροσίζει το βράδυ
πού πας, θάλασσα;"

"ένας κόσμος μέσα μου κι ένας κόσμος έξω μου,
έλα να γνωριστούμε."

27.12.11

Έξω απο το παράθυρο

Κοιτάς έξω
απ' το παράθυρο

ο ήλιος λαμπερός
προσπαθείς να τον συγκρατήσεις

και μέσα στις παλάμες σου
φουντώνει απρόσμενα

μια αίσθηση
μια μνήμη
παιδικά χρωματισμένη



22.12.11

Σήμερα...

....όλο το δωμάτιό μου
χόρευε
στο ρυθμό
του τανγκό....

ενώ
απ' έξω
πέταξαν
βιαστικά
τρία περιστέρια.

10.12.11

Ο ήλιος ο ηλιάτορας...


Μέχρι που..






...μέχρι πού φθάνει
η αγάπη;







Ως την άκρη του σύμπαντος.





9 π.μ.

Παράξενο τι!          


                

Μεγαλώνοντας
άρχισαν να μου αρέσουν
τα συννεφιασμένα
πρωινά...