Υπάρχουν άνθρωποι
που μέσα τους κουρνιάζει μια μόνιμη καταιγίδα..
Δεν μπορεί μέσα τους κάτι, κάποιος, να ανθίσει, να τους ακουμπήσει.
Περπατούν μισοναρκωμένοι, ξυπνούν κοιμώμενοι.
Έτσι περνούν τη ζωή τους, με λίγη χαρά, ελαφριά, λίγη θλίψη, ελαφριά,
πάντα ξένοι με το εσωτερικό τους,
πάντα στο λίγο. Ποτέ δεν πατάνε γκάζι στο συναισθημα.
Στην όψη μπορεί να μοιάζουν γελαστοί, στο βάθος όμως του ακίνητου βλέμματός τους,
μόνο άχρωμο πάγο μπορεί να δει κανείς.
Περνούν τη ζωή τους κι αλίμονο..σπέρνουν μικρές ή μεγάλες μπόρες στους γύρω τους,
χωρίς να πολυιδρώνουν,
αφού μέσα στην νάρκη τους, δεν νιώθουν
παρά ελάχιστα.
που μέσα τους κουρνιάζει μια μόνιμη καταιγίδα..
Δεν μπορεί μέσα τους κάτι, κάποιος, να ανθίσει, να τους ακουμπήσει.
Περπατούν μισοναρκωμένοι, ξυπνούν κοιμώμενοι.
Έτσι περνούν τη ζωή τους, με λίγη χαρά, ελαφριά, λίγη θλίψη, ελαφριά,
πάντα ξένοι με το εσωτερικό τους,
πάντα στο λίγο. Ποτέ δεν πατάνε γκάζι στο συναισθημα.
Στην όψη μπορεί να μοιάζουν γελαστοί, στο βάθος όμως του ακίνητου βλέμματός τους,
μόνο άχρωμο πάγο μπορεί να δει κανείς.
Περνούν τη ζωή τους κι αλίμονο..σπέρνουν μικρές ή μεγάλες μπόρες στους γύρω τους,
χωρίς να πολυιδρώνουν,
αφού μέσα στην νάρκη τους, δεν νιώθουν
παρά ελάχιστα.






