Πόσο μου λείπεις εαυτέ μου....και πώς μπλέχτηκα εδώ με τα γήινα...σε έχασα
σε έχασα! Με ακούς?
Σήμερα ξύπνησα με κείνη την υπέροχη αίσθηση...
το δωμάτιο μεγάλωσε, όλα μεγάλωσαν
και ο χρόνος έγινε μια στιγμή
αιωνιότητας, δηλαδή μια άχρονη στιγμή
εκείνη η θέρμη, εκείνη η αφοβία με κατάκλυσε
και γίναν όλα πάλι αληθινά,
έγινα εγώ η ίδια αληθινή,
το παιδί και ο ενήλικος
μέσα μου έγιναν ένα.
Μαστούρωσα.
Μαστούρωσα με τη δουλειά,
με τη λογική ροή της καθημερινότητας
το γουργουρητό που βγάζει
το στομάχι
το χτύπο του ρολογιού
με τη γραμμικότητα που επιβάλλει
να συντηρηθώ
μέσα στον κόσμο που βρίσκομαι.
Μαστούρωσα με τις υποχρεώσεις
μα και με τα δικαιώματα ακόμα
με τις πολιτικές
τους πολιτικούς
μαστούρωσα με το σπίτι που
πρέπει να μείνω
να το διακοσμήσω
μαστούρωσα με έγνοιες
και με μικρές ανούσιες χαρές.
Μα όλη η μαστούρα έφυγε
μπροστά στο σημερινό
λαμπρό μου αίσθημα
που ίπτατο θριαμβευτικά
πάνω από το κρεβάτι μου
μέσα στην ψυχή μου
αγκάλιαζε τον απέναντι τοίχο
κι έκανε τα κουτιά και την τσάντα
να δείχνουν εκεί στιβαγμένα
αιώνες τώρα.
Αχ αυτή η αίσθηση
με την οποία πρέπει κανείς
άπαξ και τη συναντήσει
να γεμίζει με αυτήν όλη τη ζωή του
πόσο φευγαλέα μοιάζει
μπροστά σε όλες τις μαστούρες του κόσμου
και πόσο σπάνια πια αναβαπτιζόμαστε
στην κολυμβήθρα της
αιθέριας ψυχής.
σε έχασα! Με ακούς?
Σήμερα ξύπνησα με κείνη την υπέροχη αίσθηση...
το δωμάτιο μεγάλωσε, όλα μεγάλωσαν
και ο χρόνος έγινε μια στιγμή
αιωνιότητας, δηλαδή μια άχρονη στιγμή
εκείνη η θέρμη, εκείνη η αφοβία με κατάκλυσε
και γίναν όλα πάλι αληθινά,
έγινα εγώ η ίδια αληθινή,
το παιδί και ο ενήλικος
μέσα μου έγιναν ένα.
Μαστούρωσα.
Μαστούρωσα με τη δουλειά,
με τη λογική ροή της καθημερινότητας
το γουργουρητό που βγάζει
το στομάχι
το χτύπο του ρολογιού
με τη γραμμικότητα που επιβάλλει
να συντηρηθώ
μέσα στον κόσμο που βρίσκομαι.
Μαστούρωσα με τις υποχρεώσεις
μα και με τα δικαιώματα ακόμα
με τις πολιτικές
τους πολιτικούς
μαστούρωσα με το σπίτι που
πρέπει να μείνω
να το διακοσμήσω
μαστούρωσα με έγνοιες
και με μικρές ανούσιες χαρές.
Μα όλη η μαστούρα έφυγε
μπροστά στο σημερινό
λαμπρό μου αίσθημα
που ίπτατο θριαμβευτικά
πάνω από το κρεβάτι μου
μέσα στην ψυχή μου
αγκάλιαζε τον απέναντι τοίχο
κι έκανε τα κουτιά και την τσάντα
να δείχνουν εκεί στιβαγμένα
αιώνες τώρα.
Αχ αυτή η αίσθηση
με την οποία πρέπει κανείς
άπαξ και τη συναντήσει
να γεμίζει με αυτήν όλη τη ζωή του
πόσο φευγαλέα μοιάζει
μπροστά σε όλες τις μαστούρες του κόσμου
και πόσο σπάνια πια αναβαπτιζόμαστε
στην κολυμβήθρα της
αιθέριας ψυχής.


