"...τα αισθηματικά της ... ήταν λίγο μπερδεμένα γιατί πολλοί ήθελαν να την αγαπήσουν, όμως δεν ξέρω πόσο ήθελαν την αγάπη της. Γιατί γενικά έβλεπαν το όνομά της και δεν έβλεπαν τον άνθρωπο ". Τι φοβερή φράση.
... όμως σήμερα ξύπνησα μ' έναν προορισμό ωραιότερο ...
Τ. Λειβαδίτης.
...ποιήματα - κλειδιά για την τρέλα ή τον ουρανό ...
Τ. Λειβαδίτης.
... οι λέξεις μεγαλώνουν μέσα σε βράδια λησμονιάς...
Τ. Λειβαδίτης.
... Και το βλέμμα της κοίταζε λίγο πιο πάνω από μας, μέσα στο πεπρωμένο.
Τ. Λειβαδίτης.
... κι η φωνή της ήρεμη, που θά 'πρεπε να 'χε υπομείνει πολλά για να την αποκτήσει...
Τ. Λειβαδίτης.
Οι νεκροί αφήνουν πίσω τους αξόδευτη μια ολόκληρη αιωνιότητα ...
Τ. Λειβαδίτης.
... ένοχος μιας μεγάλης αθωότητας ...
Τ. Λειβαδίτης.
... αλλά γιατί η βροχή να μας μιλάει πάντα για ένα αναπότρεπτο ταξίδι ...
Τ. Λειβαδίτης.
Κάμαρες όπου ζήσαμε, αλλά δεν μάθαμε ποτέ το μυστικό τους ...
Τ. Λειβαδίτης.
... γιατί πέστε μου ποιος δεν άνοιξε μια πόρτα ή ένα παράθυρο χωρίς την ψευδαίσθηση
ότι υπάρχει αυτός ο κόσμος ...
Τ. Λειβαδίτης.
... " Κύριε, είμαστε άνθρωποι", ψιθύρισα. Και τότε κατάλαβα πως είχα συγχωρεθεί. ...
Τ. Λειβαδίτης.
... Κύριε, κανείς δεν ήθελε να μεγαλώσει.
Τ. Λειβαδίτης.
Έν' άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μού ' δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. "Είδες, μου λέει - γεννήθηκε η ευσπλαχνία." Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ
γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θά 'χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ' αυτό.
Τ. Λειβαδίτης.
... Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών ...
Τ. Λειβαδίτης.
... Κι η άνοιξη δεν είναι παρά η νοσταλγία σου για κείνες τις λίγες ώρες που έζησες στη γη.
Τ. Λειβαδίτης.
Κύριε, μην ξυπνήσουμε ακόμα - είναι νωρίς.
Τ. Λειβαδίτης.
... Κύριε, τί θά' κανες χωρίς εμένα; Είσαι η μεγάλη αιώνια άρπα και είμαι το εφήμερο χέρι που ξυπνάει τις μελωδίες σου.
Τ. Λειβαδίτης.
... Και οι λέξεις μας είναι τα τραύματά σου απ' όπου, μαζί με το αίμα
σου,
στάζει και λίγη απεραντοσύνη.
Τ. Λειβαδίτης.
... Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με τον θάνατό μας. Αμήν.
Ζητείται ζωή
συλλογή στιγμών
με την ανάσα να θεριεύει
ζωή πραγματική
στα χέρια του πόθου
Ιδίως κάτι βράδια
που χρίζονται
άγιοι οι σπαραγμοί
και καίει το σώμα όλο
και κλαίει το σώμα όλο
μέχρι το ξημέρωμα
που ίσως λυτρωθεί
Και ίσως τότε
οι παλιές αγάπες
βγουν απ' τον παράδεισο
να κατοικήσουν για λίγο
στις γωνιές
της γης
στα σπίτια
των γερόντων να
αναψοκοκκινίζουν τα μάγουλα
τους όπως
όταν ήταν παιδιά
Ζητείται χαραμάδα
χάρης λευκής
σαν το φωτεινό στεφάνι
στα μαλλιά
μωρού νεοφερμένου
στον κόσμο
που τον εξαγνίζει
Μια νέα αρχή
στα ατέλειωτα τέλη
μια νέα πνοή
στην στεγνή μου ανάσα
και τη δική σου
μια νέα πίστη
στην αφθαρσία του χρόνου
στο σημείο μηδέν
το τίποτα και το παν
Ζητείται ζωή
συλλογή στιγμών
στεναγμών της ψυχής
που χορεύουν στους δρόμους
και χτίζουν τις σκιές
γεμάτοι πάθη
γεμάτη λάθη
Ζωή πραγματική