Η στιγμή που μπροστά στο παιδί σε κατηγόρησα κι εσύ απλά σιώπησες και μετά από λίγο σηκώθηκες να πάρεις το πιάτο...να μετακινηθείς να φύγεις από την ταμπέλα που σου έβαλα....τόσο βίαια και άδικα...δεν θα φύγει από την μνήμη. Θα με βοηθήσει να γίνω περισσότερο ικανή να σε αγαπήσω. Να σε δέχομαι όπως είσαι.
Λυπάμαι πολύ και θλίβομαι μα θα τα καταφέρω.
Και εσένα Φοίβο μου....όταν γλυκά και προσεκτικά σου μιλάω σου δίνω αυτό που λαχταρά η ψυχούλα σου...αγάπη και αποδοχή...πόσο τα στερήθηκες γλυκό μου παιδί μέσα στο άγχος το καθημερινό. Και πόσο σε επηρεάζουν το ύφος και ο τόνος μου και η ένταση που μεταδίδω...θα είμαι η πηγή της ηρεμίας. Θα είμαι μία γλυκιά αταραξία παιδί μου. Λατρεμένο μου πλάσμα. Ένιωσα και νιώθω ξανά τέτοιο δεσμό μαζί σου...
Μόλις σε ησύχασα μου είπες πεινάω πάλι...θα φάω τα κρουτόν που θα φτιάξεις με τα χέρια σου...τα μαγικά χέρια...αχ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου