Κάθε Σάββατο πηγαίναμε να φάμε ψάρια στην Νέα Ηράκλεια, στην Παγώνα...
Βλέπαμε τον Πασχάλη τον άντρα της, την Μαρία, την νύφη της, τον Θόδωρο, τον γιο της Παγώνας, την Πένυ...
Κλεινόμουν στις τουαλέτες με ευχαρίστηση και αδημονία, ήταν ευρύχωρες, παρίστανα ότι ήταν το σπιτάκι μου μέσα στο αγαπημένο εστιατόριο...
Οι μεγάλοι διαλέγανε τα ψάρια, ήταν κάτι σαν τελετουργικό.
Πάντα υπήρχε μια καχυποψία αναμεμειγμένη με την φιλία μεταξύ ιδιοκτητών και πελατών.
Πάντα ο πατέρας μου πίστευε ότι πάνε να τον κοροιδέψουν... και φρόντιζε να μην συμβεί αυτό.
Τρώγαμε, βλέπαμε και την Πένη, παίζαμε τα παιδιά όλα μαζί, το μέρος μύριζε επαρχεία, ένιωθα χαρά που δεν μεγάλωσα εκεί, μου έβγαζε μια εγκατάλειψη και μια θλίψη...
Άλλοτε σεργιανίζαμε στο μίνι μάρκετ της μαμάς της Πένυς....άλλοτε πάλι τρώγαμε όλοι μαζί με φίλους των γονιών μας ή συγγενείς και μετά ανάβαμε φωτιά στην αυλή του μικρού σχολείου. Εμείς τα παιδιά πρώτα παίζαμε στις κούνιες. Η αυλή δεν βρισκόταν σε μεγάλη απόσταση από την ταβέρνα και έτσι καταφεύγαμε γρήγορα γρήγορα εκεί. Μετά ερχόντουσαν οι μεγάλοι.
Κοιτούσα την φωτιά που τρεμόπαιζε και ένιωθα ότι "ανήκω". Είχε κάτι που με υπνώτιζε μα πάντα φοβόμουν και λίγο μην απλωθεί.
Μετά κάναμε βόλτα στην παραλία...είχε μια προβλήτα που την περπατούσαμε κατά μήκος. χανόταν το βλέμμα στα δέντρα και στην θάλασσα. Ο πατέρας μου χειμερινός κολυμβητής τιμούσε την φυσιολατρική του φύση και έκανε μπάνιο συχνά ανεξαρτήτως εποχής. Αυτά μέχρι τη διάγνωση της καρδιοπάθειάς του...μετά έγινε πιο δύσκολος στα πάντα.
Ω δεν θα ξεχάσω πόσο γεμάτη ήμουν από τις μνήμες της ημέρας στην επιστροφή...Όχι δεν το φαντάζομαι, κάποια φορά πήραμε και την Πένυ μαζί μας στο σπίτι στο Πανόραμα, στρώσαμε και κοιμηθήκαμε όλα τα παιδιά μαζί. Ήταν κάπως κακομαθημένο κορίτσι αλλά μας άρεσε να την παρατηρούμε, σε εμένα τουλάχιστον.
Ναι, εκείνη η υπέροχη αίσθηση στο αυτοκίνητο στο δρόμο της επιστροφής..Είχαμε το στομάχι γεμάτο και κοιτούσαμε τα άλλα αμάξια. Κάναμε στάση στο ζαχαροπλαστείο "Ο ΝΙΚΟΣ" για γλυκό. Έβλεπα την οικεία διαδρομή και όταν δεν τραγουδούσα με την αδερφή μου ένιωθα απλή σκέτη ευτυχία ρεμβάζοντας. Αυτό λοιπόν είναι η πληρότητα.
Κανένας όμως δεν με προειδοποίησε τότε για το πόσο φευγαλέα είναι όλα.
Ούτε ήξερα ότι μπορεί με τους ανθρώπους που αγάπησα να διασταυρωθούν οι ζωές μας απλά για λίγο και κάποτε θα διασχίζω μόνη μου τα σταυροδρόμια της ζωής...
Έτσι νιώθω σήμερα. Έβαλα το μωρό για ύπνο, ναι τον γιο μου. Έχω γιο, εγώ που κάποτε ήμουν μόνο κόρη και σήμερα δεν νιώθω εκείνα τα παιδικά μου χρόνια πιο μακριά από μια στιγμή.
Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στη Μεταμόρφωση στα "σκιουράκια". Έτσι έλεγαν το συγκρότημα των θερινών κατοικιών που μέναμε. Και εκεί μια παρέα παιδιών και οι μεγάλοι να μαζεύονται τα βράδια όλοι μαζί.
Υπήρχε ένας χωματόδρομος που έβγαζε στη θάλασσα...πόσα καλοκαίρια και μνήμες μου χαράχτηκαν εκεί. Με θυμάμαι να παιχνιδίζω για ώρες στα νερά...και τι δεν σκάρωνα με την φαντασία μου...ότι τα κοχύλια μου μιλούσαν, ότι ήμουν μια χαμένη ναυγαγός, ότι η αδερφή μου πνιγόταν και έτρεχα να την σώσω, ότι με παρέσερνε ένας στροβιλισμός..... ο ήλιος έλουζε το κορμί μου και η αρμύρα της θάλασσας ήταν μονίμως στην γλώσσα μου....πλατσούριζα και γέμιζα ήχους και εικόνες και τα βράχια της θάλασσας ζωγραφίστηκαν για πάντα μέσα μου. Θυμόμουν το τραγούδι με τα καβουράκια "η μαμά τους η κυρία καβουρίνα...πάει τσάρκα στην Αθήνα...", έβλεπα πολλά καβούρια και υπόγεια, χωρίς καλά καλά να το γνωρίζω, είχα αρχίσει να με θεωρώ κόρη της θάλασσας και του ήλιου.
Η απόσταση από το σπίτι μέχρι την θάλασσα ήταν δεν ήταν ένα τέταρτο με τα πόδια. Διασχίζαμε ένα χωματόδρομο για να φτάσουμε. Υπήρχε και η επιλογή να κατεβούμε μια απότομη σκάλα από μια χααράδρα στο βουνό η οποια με τρόμαζε και πάντα προτιμούσα την πιο αργή και σίγουρη δαδρομή.
Η μαμά συχνά έπαιρνε πικέ κουβέρτες και φαγητά σε τάπερ και έστρωνε πάνω στον χωματόδρομο να κάνουμε πικ νικ. Θυμάμαι να καθόμαστε για ώρες δίπλα στις ξερές πευκοβελόνες και να ακούγονται τα τζιτζίκια ρυθμικά....ακούγαμε την μανούλα μας να μας διηγείται παραμύθια και μετά πέφταμε και οι τρεις στον πιο βαθύ ύπνο, εκεί πάνω στο χώμα. Δεν ξέρω αν υπάρχει βαθύτερη ευτυχία από αυτή.
Στο χέρι μου έχω ένα σημάδι που που θυμίζει τα σκιουράκια (έτσι λέγανε το συγκρότημα γιατί πράγματι είχε και τα βλέπαμε πολλά σκιουράκια πάνω στα δέντρα, όπως περήφανα μας εξηγούσε ο πατέρας μου - διότι του άρεζε να μας εξηγεί αυτά που δεν ξέραμε).
Άσχημη πτώση με ποδήλατο. Έτσι προκλήθηκε. Ξεχάστηκα και δεν πάτησα φρένο στο τέλος του δρόμου με αποτέλεσμα να πέσω πάνω σε κάτι πεζούλια μέσα στο γήπεδο που υπήρχε μετά το δρόμο. Ακόμα θυμάμαι τα ουρλιαχτά μου και το "φωνάξτε ένα ασθενοφόρο" που φώναξαν κάποιοι παραθεριστές στο ίδιο συγκρότημα. Τελικά με λίγο ιώδιο και λίγη φροντίδα όλα πήγανε καλά. Όποτε κοιτάω το σημάδι που έμεινε στο μεσαίο μου δάχτυλο σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν ένα σημάδι από μια πτώση να "κρατάει για πάντα". Και όμως είναι, και μέσα από το σημάδι αυτό κοιτάω το παρελθόν μου να βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο ολοζώνταντο στο παρόν.
Ναι τα καλοκαίρια μας ήταν γεμάτα θάλασσα και μάλιστα η θεία μου η Ρένα με έπαιρνε πριν καν μάθω καλά καλά κολύμβι με το ψαροντούφεκο στα βαθιά. Ο λόγος που επέπλεα ήταν ότι φορούσα μάσκα και αναπνευστήρα και χάζευα τους υφάλους του βυθού και τα ωραία χταπόδια πριν τα καμακώσει η θεία μου.
Συχνά βρίσκαμε αραγμένο κάποιο κότερο και κάναμε βουτιές. Τα βράδια πάιζαμε κυνηγητό και κρυφτό μεγάλες παρέες από παιδιά και θυμάμαι τα απλωμένα ασπρόρουχα να φεγγοβολούν και εγώ να ψάχνω να κρυφτώ πίσω τους...ναι κι αυτό ήταν ευτυχία. Χιλιάδες μνήμες όμορφες και απαλές σαν χάδια στόλισαν το πρόσωπο, τα μαλλιά μου και όλη μου την ανέμελη ύπαρξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου