8.6.19

 Κακομοίρη μου..
Πόσο μου λείπεις.
Όταν χάνεται ένας άνθρωπος,
χάνεται ένα σύμπαν ολόκληρο.
Σκέφτομαι τη μορφή σου να κάθεται κάπου,
σε μια ταβέρνα από την οποία περνάω.
Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να δω τα λευκά σου μαλλιά. Το γνώριμο κεφάλι σου. Δεν είπαμε το αντίο πατέρα.
Πόσο λυπάμαι.
Μα δεν αλλάζει. Και όλα γίνονται όπως γίνονται στο βαθμό που τα αντέχουμε.
Νομίζω ήσουν ήρεμος. Έκανα τη σκέψη ότι προτιμώ τα χέρια της Χρύσας, από εκείνα της Μαρίνας. Μπορεί να τα προτίμησες κι εσύ.
Το πένθος μου μοιάζει αόρατο.
Μα εγώ το νιώθω παντού.
Μου λείπεις, οι ωραίες στιγμές σου.
Το σπάνιο γελάκι σου, το πονηρό.
Ιππότη των δασών.
Μου λείπει η ματιά σου, η ηθική σου
η καθαρή, η έντιμη.
Τα ιδανικά σου.
Σέιχ - Σου, το πολύπαθον.
Πόση αμηχανία και πόση ανημπορία
ένιωθες μπροστά μας πατέρα.
Αμήχανος στον πατρικό σου ρόλο,
αμηχανος στην εκδήλωση μιας ευαισθησίας που αγκαλιάζε μόνο το χαρτί και τις γάτες σου.
Σήμερα το βλέμμα μου έπεσε πάνω στη φωτογραφία σου που έχω στο πορτοφόλι μου. Δεν άντεξα να το κρατήσω εκεί πολλή  ώρα.
Σε αγάπησα κι εσύ εμάς.
Ο φόβος όμως μας έδεσε πολύ
Φόβος, φθόνος, θυμός, εγωισμός.
Με δίδαξες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: