5.11.17

Ένα ανάμεσα
με πιάνει από τα δάχτυλα
με πάει σιωπηλή βόλτα
στα ξεχασμένα δρομάκια που περπάτησα
Θεσσαλονίκη,
βράδυ Αυγούστου.
Άνοιξη στο βουνό,
στεφάνια από λουλόυδια.
Σπασμένο καράβι
Πέρα βαθία στις μνήμες
Το ροζ εκείνο που δεν ξεχάστηκε
μα χάθηκε στον ορίζοντα.
Η ακτή νεκρική γύρω γύρω.
Δάκρυα για την ανάσα μιας εποχής
που χάθηκε ολόκληρη.
Άφησε πίσω της ίχνη.....
Κοίτα στην Αρετσού,
πως ο ήλιος βασιλεύει.
Κοίτα στον Αρμενιστή,
πώς το κύμα αρμενίζει
και ο δρόμος γεμάτος στροφές
στέφεται το πράσινο της Αγίας Φύσης
κοίτα πάνω από το μέτωπό σου
το σταυρουδάκι της μητέρας σου
κρέμεται ενώ λούζει το παιδικό σου κεφάλι.
Κι εσύ τώρα στροβιλίζεσαι όλο και πιο μακριά.
Τα γρανάζια της καθημερινότητας
σε έχουν καταπιεί.
Τα βλέπεις,
τα αγνοείς.
Τα αφήνεις.....
Να σε πάνε,
όλο και πιο πέρα
από την αλήθεια σου.
Άραγε που;

Δεν υπάρχουν σχόλια: