18.7.16

Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτο που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι κλαίνε
για όλη την απελπιστική
σκληρότητα που επέδειξες
εγκλωβισμένος στην ασπίδα του
εγωισμού σου
για όλη τη ζωή που έχασες
αδυνατώντας να σχετισθείς με τον
δίπλα σου άνθρωπο
για όλη τη μοναξιά που επέβαλες
στον εαυτό σου και εκείνους που
σ' αγάπησαν
για όλο τον πόνο που προκάλεσες
σε όσους μοιραία διασταυρώθηκαν
με τη ζωή σου.
Αν μπορούσες να καταλάβεις
αυτό που λένε τα μάτια μου
θα έβλεπες ότι αδιαφορούν για
ανθρώπους σαν εσένα
και μόνο ένα χρέος γραμμένο
πάνω στον κοινό γενετικό μας κώδικα
με κάνει να υπομένω
τις μικρές και μεγάλες
ανοησίες σου
τις εγωπάθειες
και όλα τα τρισάθλια φερσίματά σου.
Στη ζωή σου όλοι οι υπόλοιποι
ήμασταν μια παρένθεση.
Μόνο για το εγώ σου υπήρχε
άπλετος χώρος
κι όμως,
δεν έχω δει άνθρωπο να αποδέχεται λιγότερο
τον εαυτό του από εσένα.
Πάντα έτσι θα βαδίζεις μέσα στον κόσμο,
σαν έρμαιο,
ανασφαλής,
συναισθηματικά ανάπηρος.
Ας είναι,
αυτός είναι ο μόνος τρόπος
που ξέρεις να υπάρχεις
και αδιαμφισβήτητα
ευλόγησες τον τόπο με καλά
-αρκεί να μην είχες να κάνεις με ανθρώπους,
κατά τα άλλα, καλά τα κατάφερες.




Δεν υπάρχουν σχόλια: