13.2.16

Όταν η Σιωπή μίλησε και είπε:

Πλημμυρίζω από αγάπη,
αγαπώ τόσο πολύ τα πράγματα που ενίοτε
κινδυνεύω να τα καταβροχθίσω από αγάπη,
ή να με καταβροχθίσουνε εκείνα, 
να χαθώ κάπου στη φύση,
ή σε ένα ατέλειωτο ηλιοβασίλεμα

Προχθές σε μια παρέα μια κοπέλα μου είπε " επιτέλους έκανα κάτι που ένιωθα ότι έδινε νόημα στη ζωή μου". Τα μάτια της έλαμπαν, ολόκληρη έλαμπε.
Μου λείπει η λάμψη εκείνη στο βλέμμα, όταν νιώθεις ότι όλα σου ανήκουν. 
Μου λείπει μια καλή θεατρική παράσταση, ή ένας άνθρωπος που θα με κάνει να ξεχάσω που βρίσκομαι,
θα με παρασύρει στο άχρονο. 

Αναζητώ κάτι να με στοιχειώσει γιατί στον κόσμο μας, στη γκρίζα πόλη, όλα μοιάζει να έχουνε οριστικά χαθεί. 
Ή απλά, ίσως κάτι μέσα μου να χάθηκε και προσπαθώ να το κρατήσω στα χέρια χωρίς να καίγομαι.
Ή να το βγάλω μια φωτογραφία, να το αποθανατίσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια: