17.1.13

Ζητείται ζωή
συλλογή στιγμών
με την ανάσα να θεριεύει
ζωή πραγματική
στα χέρια του πόθου

Ιδίως κάτι βράδια
που χρίζονται
άγιοι οι σπαραγμοί
και καίει το σώμα όλο
και κλαίει το σώμα όλο
μέχρι το ξημέρωμα
που ίσως λυτρωθεί

Και ίσως τότε
οι παλιές αγάπες
βγουν απ' τον παράδεισο
να κατοικήσουν για λίγο
στις γωνιές
της γης
στα σπίτια
των γερόντων να
αναψοκοκκινίζουν τα μάγουλα
τους όπως
όταν ήταν παιδιά

Ζητείται χαραμάδα
χάρης λευκής
σαν το φωτεινό στεφάνι
στα μαλλιά
μωρού νεοφερμένου
στον κόσμο
που τον εξαγνίζει

Μια νέα αρχή
στα ατέλειωτα τέλη
μια νέα πνοή
στην στεγνή μου ανάσα
και τη δική σου
μια νέα πίστη
στην αφθαρσία του χρόνου
στο σημείο μηδέν
το τίποτα και το παν


Ζητείται ζωή
συλλογή στιγμών
στεναγμών της ψυχής
που χορεύουν στους δρόμους
και χτίζουν τις σκιές
γεμάτοι πάθη
γεμάτη λάθη
Ζωή πραγματική



Δεν υπάρχουν σχόλια: